ซูมู่มู่ลุกขึ้นยืน ตบฝุ่นบนมือ แล้วส่ายหน้า: "ใช่สิ... เมื่อกี้ฉันดูรอบๆ แล้ว ฆ่าหมดแล้วนี่นา..."
ทั้งสองคนหันมองลู่หย่วนพร้อมกัน ลู่หย่วนไม่ตอบสนองต่อสายตาของพวกเธอ
เขากำลังจ้องมองไปยังความมืดมิดสุดทางเดินด้านหน้า ดวงตาจริงจังถึงขีดสุด
คนอื่นมองไม่เห็น แต่เขามีความสามารถการมองเห็นในที่มืด——สุดทางเดิน ซากศพสัตว์ประหลาดที่เพิ่งถูกพวกเขาฆ่า ควรจะกลายเป็นศพนิ่งไม่ขยับ กำลังขยับเขยื้อนอย่างน่าขนลุกอย่างช้าๆ
ชิ้นส่วนที่แหลกสลายเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นประกอบเข้าด้วยกัน ทีละชิ้นประกบติดกัน เหมือนจะประกอบเป็นรูปร่างบางอย่าง
ของเหลวเหนียวหนืดซึมออกมาจากพื้น ห่อหุ้มเศษชิ้นส่วนเหล่านั้น เชื่อมซากของสัตว์ประหลาดต่างๆ เข้าด้วยกัน
สิ่งที่ทำให้ลู่หย่วนขนลุกที่สุดคือ ระหว่างชิ้นส่วนเหล่านั้นมีเส้นใยเนื้อละเอียดเชื่อมต่อกัน เหมือนหนวดที่งอกออกมาจากใต้ดิน เส้นแล้วเส้นเล่าแทงเข้าไปในเศษเนื้อ แล้วลากพวกมันไปในทิศทางเดียวกัน
พวกมันไม่ได้หลอมรวมกันเอง!
มีบางอย่างกำลังควบคุมพวกมัน!
มีบางอย่างกำลังยื่นหนวดที่มองไม่เห็นออกมาจากใต้ดิน ประกอบซากสัตว์ประหลาดที่ตายแล้วเข้าด้วยกันใหม่
"รีบไป"
ลู่หย่วนตกใจสุดขีด ไม่ได้อธิบาย เสียงต่ำมาก เต็มไปด้วยความเร่งด่วนที่ไม่ให้ลังเล