เสียงกรีดร้องครั้งนี้ดังกว่าเมื่อครู่ เกรี้ยวกราดกว่า เหมือนเสียงฉีกผ้าไหมที่ดังขึ้นเป็นสิบเท่า
ตามมาด้วยหมอกขาวหนาทึบที่พวยพุ่งออกมาจากบันไดชั้นสิบสองอย่างบ้าคลั่ง เหมือนน้ำท่วมที่พังเขื่อน พลุ่งทะลักข้ามธรณีประตูกันไฟ แล้วไหลวนขึ้นไปตามปล่องบันได
ลู่หย่วนก้าวขึ้นไปถึงชั้นสิบสามได้แล้ว
เขาหยุดกึกที่ขอบชานพัก ก้มมองลงไปด้านล่าง—
รูม่านตาหดวูบ
บนทางเดินชั้นสิบสอง ตุ๊กตากระดาษหลากสีได้เบียดเสียดกันแห่มาถึงหน้าประตูบันไดอย่างหนาแน่น
พวกมันไม่มีเท้า แต่เหมือนหุ่นเชิดที่ถูกเชือกเส้นเล็กมองไม่เห็นชักใย "ยืน" เอียงๆ เฉๆ อยู่บนบันไดทุกขั้น
บางตัวโน้มตัวไปข้างหน้า ศีรษะหมุนไปเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบองศา เงยหน้ามองขึ้นข้างบนด้วยใบหน้ากระดาษที่วาดรอยยิ้มน่าขนลุกนั้น
พวกมัน ตามขึ้นมาแล้ว
"อย่าหยุด! ขึ้นต่อไป!"
ลู่หย่วนตวัดเสียงเบา แล้วหันตัววิ่งขึ้นไปทางชั้นสิบสี่
เมื่อลู่หย่วนกับพวกอีกสามคนวิ่งขึ้นไปได้อีกสองชั้น แล้วหันกลับมามอง—ตุ๊กตากระดาษพวกนั้นขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด เหมือนช่องว่างที่กำลังหดสั้นลงเรื่อยๆ
ยังตามมาไม่เลิก
ลู่หย่วนกับพวกอีกสามคนวิ่งหนีต่อไป
จนถึงชั้นยี่สิบ
ลู่หย่วนกับพวกมองลงไปอีกครั้ง หมอกขาวที่แผ่ขึ้นมาเรื่อยๆ นั้นหายไปแล้ว ตุ๊กตากระดาษประหลาดในหมอกก็หายไปด้วย