แต่ความเป็นจริงก็คือ หนทางถอยถูกตัดขาดแล้ว หากอยากไปข้างหน้า ก็ต้องฝ่าทะลวงจากข้างในออกไป
ความคิดของชิวหยวน ที่จริงแล้วสอดคล้องกับลู่หย่วนโดยไม่ต้องปรึกษากัน
สิ่งที่ลู่หย่วนคิดก็คือการจะเปิดประตูอาถรรพ์ของชั้นสิบสองทีละบาน เพื่อหาทางลงไปข้างล่าง
อันตรายก็คืออันตราย แต่ว่ามันจะว่าอย่างไรเล่า?
ในยุคสิ้นโลก การจะอยู่รอดได้ ต้องเผชิญหน้ากับอันตราย มีเพียงในความอันตรายเท่านั้นที่จะพบหนทางรอด
เพียงแต่วันนี้เวลาไม่พอแล้ว
ช่วงเวลาแห่งโอกาสกำลังจะสิ้นสุดลง พวกเขาไม่มีเวลาพอที่จะค่อย ๆ สำรวจชั้นสิบสองอย่างช้า ๆ
ลู่หย่วนหันสายตากลับมา นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง:
"ถอยขึ้นไปก่อน"
"กลับกัน"
ลู่หย่วนพูดจบ ก็ไม่รั้งอยู่หน้าประตูบันไดอีก เขาพาสามหญิงสาวหมุนตัวแล้วรีบก้าวขึ้นไปด้านบน
เสียงฝีเท้าดังขึ้นใหม่ในโถงทางเดินอันว่างเปล่า
เมื่อเดินมาถึงบันไดชั้นสิบสอง
ด้านหลังของลู่หย่วนจู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบอย่างประหลาด
ความรู้สึกนั้นไม่เหมือนความหนาวธรรมดา เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนที่เข้ามาจากด้านหลังอย่างช้า ๆ สายตาที่ทอดต่ำกำลังเลื่อนไถลไปตามแผ่นหลังของเขา
ฝีเท้าของลู่หย่วนหยุดชะงักทันที
ในเวลาเดียวกัน ชิวหยวน ซูมู่มู่ และถังซือก็หยุดฝีเท้าลงในเวลาเดียวกัน
พวกเธอเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกดไหล่ไว้ ร่างกายแข็งทื่อ นิ้วไม่งอ ข้อเท้าหมุนไม่ได้ แม้แต่จะกลอกตามองหากันก็ยากผิดปกติ
ชิวหยวนอ้าปาก เสียงแหบผากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน: