แต่ความโกรธนั้นอยู่ได้ไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์อื่น
ฟังหย่าชีโกรธแล้วได้อะไร?
ก่อนวันสิ้นโลก ฟังหย่าชีคือดาวดังอันดับต้นๆ ของแผ่นดินมังกร มีแฟนคลับบนเวยปั๋วถึงสองสิบล้านคน ตอนเดินพรมแดง แสงไฟที่สาดลงบนตัวยังจำความรู้สึกได้จนถึงตอนนี้
แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นทั้งหมดถูกโยนลงเครื่องย่อยกระดาษ รัศมีเหล่านั้น เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ ในโลกสิ้นโลกนี้แลกบิสกิตอัดแข็งชิ้นเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ
ลู่หย่วนสามารถตีเธอ เตะเธอ บังคับให้เธอคุกเข่าขอโทษ
ส่วนเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะสู้กลับ
ไม่ใช่เธอไม่คิด แต่เธอทำไม่ได้
สิ่งที่เธอสัมผัสได้มีเพียงความไร้เรี่ยวแรงและความเปราะบางของตัวเอง ซึ่งบางราวกับกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้าลู่หย่วน
และสิ่งที่ทำให้ฟังหย่าชีหวาดกลัวยิ่งกว่านั้น คือความคิดที่ลึกกว่าการถูกตี
ถ้าลู่หย่วนไม่ได้แค่อยากตีเธอล่ะ?
ถ้าลู่หย่วนอยากทำอะไรมากกว่านั้นกับเธอล่ะ?
เธอเห็นสภาพของชิวหยวน เห็นสภาพของซูมู่มู่ เห็นสีหน้านอบน้อมจนถึงกระดูกของหญิงสองคนนั้นเวลาเดินตามหลังลู่หย่วน
เมื่อก่อนเธอคิดว่าพวกนั้นสมควรแล้ว แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว—นั่นไม่ใช่ทางเลือกของพวกเธอเลย
เมื่อคนคนหนึ่งในวันสิ้นโลกไม่มีพลัง ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีทางถอย ทางเลือกเหล่านั้นก็กลายเป็นการยอมจำนนโดยถูกบังคับ
ฟังหย่าชีไม่ต้องจินตนาการภาพนั้นด้วยซ้ำ เพราะเธอซ้อมมันในใจมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน