เธอพูดด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย:
“พี่ลู่หย่วน... ฉัน... ฉัน... ครั้งแรก... คุณ... เบาๆ หน่อยนะ...”
พูดจบ เธอก็เหมือนใช้ความกล้าที่เหลืออยู่หมดไป ฝังหน้าลึกลงไปในอ้อมอกของลู่หย่วน ปลายหูแดงจนแทบจะหยดเลือด
ลู่หย่วนกอดเด็กสาวที่ซบหน้าอยู่ในอก ลูบเส้นผมที่นุ่มสลวยของซูมู่มู่
นางงามแห่งเซี่ยงไฮ้ เทพธิดาผู้หอมหวาน ดอกไม้สูงเสียดฟ้า คุณหนูใหญ่ตระกูลรวย—ซูมู่มู่ที่ซ้อนหลายสถานะไว้ขนาดนี้ ตอนนี้กำลังหดตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา ใบหูแดงก่ำ ร่างกายสั่นน้อยๆ ใจเต้นแรงจนแทบไม่กล้าหายใจดัง
ใครจะต้านทานไหวล่ะ?
ลู่หย่วนรู้สึกร้อนวูบวาบ ไม่พูดอะไรอีก รั้งซูมู่มู่ลงบนเตียงทันที
“กลัวไหม?”
“ไม่กลัว...”
.........
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน
ในห้องรอง ชิวหยวนพลิกตัวไปมาอย่างงัวเงีย สติค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากการหลับลึก
เธอลืมตา แสงในห้องมืดลง แสงสีแดงเข้มที่ลอดผ่านม่านเข้ามายิ่งมืดกว่าเดิม คงเป็นช่วงเย็นแล้ว
เธอขยับตัว ยังรู้สึกเมื่อยไปทั้งตัว เหนื่อยมาก
เธอนอนหงายมองเพดาน ถอนหายใจยาว ความคิดแล่นผ่านเรื่องราวไม่กี่วันมานี้โดยไม่ทันตั้งตัว—ลู่หย่วนน่ะ แรงด้านนั้นแกร่งเกินมนุษย์ ไม่ต่างจากวัวตัวหนึ่ง
เธอคิดว่าตัวเองไม่เคยอ่อนแอ ก่อนหน้านี้ไปฟิตเนสอาทิตย์ละสามครั้ง แต่ต่อหน้าเขาไม่เคยพอ ถูกทำให้ขาอ่อนลุกไม่ไหวทุกที