"ว่าไง เธอควรจะขอโทษเขาไหมล่ะ"
ความเงียบเข้าปกคลุมโถงทางเดินชั่วขณะหนึ่ง
ตรรกะของเธอช่างไร้สาระถึงขีดสุด—ทั้งที่จริงแล้วนักบวชเป็นฝ่ายลงมือฆ่าคนก่อน ทั้งที่ลู่หย่วนออกโรงในจังหวะหัวเลี้ยวหัวต่อจึงกันหายนะครั้งใหญ่ไว้ได้ แต่เมื่อพูดออกจากปากฟังหย่าชี กลับกลายเป็นว่า "เขาสามารถออกโรงได้เร็วกว่านี้ ดังนั้นความผิดทั้งหมดจึงอยู่ที่เขา"
ความเย่อหยิ่งและตรรกะอันบิดเบี้ยวของอดีตซูเปอร์สตาร์หญิงที่เคยถูกคนนับหมื่นยกขึ้นหิ้งในยุคก่อนโลกล่มสลาย ปรากฏออกมาอย่างสมบูรณ์ในชั่วขณะนี้
ลู่หย่วนมองใบหน้าที่หยิ่งผยองของนาง ไม่โกรธ ไม่เดือดดาล ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่แฝงไปด้วยการเยาะเย้ย
ฟังหย่าชีสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย: "หัวเราะอะไร?"
ลู่หย่วนค่อยๆ หยุดหัวเราะ มองนาง ยิ้มยิ่งมีนัยยะ:
"งั้นนักแสดงใหญ่ฟัง จะให้ฉันขอโทษยังไงล่ะ?"
ฟังหย่าชีคิดว่าลู่หย่วนจะยอมก้มหัวให้นางจริงๆ ท่าทางเย่อหยิ่งนั้นพลันยิ่งสูงขึ้นไปอีก:
"คุกเข่า! แล้วพูดว่าขอโทษ!"
น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความสะใจราวกับเป็นเรื่องปกติ ราวกับว่านี่คือท่าทีที่ลู่หย่วนควรมี และมีเพียงเท่านี้เท่านั้นที่จะระงับความโกรธของนางได้
ลู่หย่วนได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะ รอยยิ้มลึกลงไปกว่าเดิม:
"ได้ ได้ ได้ คุกเข่าขอโทษใช่ไหม เอาล่ะ เธอเข้ามาสิ เดี๋ยวฉันขอโทษให้ตอนนี้เลย"