เงาดำสูงใหญ่ร่างนั้นขยับ
เขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาโดยไม่มีเสียงฝีเท้า
เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้อง 201 จนเต็มตัว ความกดดันนั้นเหมือนกับสิ่งของที่เขานำติดตัวเข้ามา ทับลงบนบ่าของทุกคน
ซือเว่ยรีบปิดประตูตามหลังเขา รั้งเหล็กเส้นกลับเข้าไปในร่อง แล้วบิดกุญแจจนแน่น
เมื่อประตูปิดลง หมอกจางๆ ในทางเดินที่เคยใช้เป็นที่กำบังก็หายไป ร่างของชายคนนั้นจึงชัดเจนขึ้นบ้าง
แต่ฮู้ดยังถูกกดต่ำ ปิดบังใบหน้าเกือบทั้งหมด เหลือเพียงแนวกรามแข็งกระด้างและผิวสีซีดเผือดเป็นหย่อมเล็กๆ
ทุกคนในห้อง 201 จ้องมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น สายตานั้นมีทั้งความกลัว ความอยากรู้ และความระแวง แต่ไม่มีใครส่งเสียง
เงาดำสูงใหญ่เอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับกำลังรับรู้สายตาของคนทั้งห้อง จากนั้นเขาก็ค่อยๆ หันหน้ามองไปทางสวีหว่าน
สายตาของเขาเงียบงัน แต่การมีอยู่ของเขาทำให้เสื้อผ้าด้านหลังของสวีหว่านเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นในทันที
“เมื่อกี้คนที่คุยกับข้าคือเจ้า?” เงาดำถาม
สีหน้าของสวีหว่านซีดจนแทบจะโปร่งใส ริมฝีปากสั่นเทา แต่เธอยังกัดฟันเชิดหน้าขึ้น
“……ใช่แล้วทำไม?”
เงาดำเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ ยกมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างขึ้นมา
มือนั้นแห้งกร้านซีดเผือด นิ้วเรียวยาว ราวกับไม่ได้เห็นแสงแดดมานานมาก