"ที่จริงเราที่นี่ก็สู้ไม่ได้จริงๆ ไม่อาจรับนายไว้ได้"
"นายไปที่อื่นดีกว่า"
เงาดำที่อยู่นอกประตูยืนอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับหมดเรี่ยวแรงทั้งหมดแล้ว
ตอนที่ซือเว่ยคิดว่ามันจะหันหลังกลับ มันก็เอ่ยปากอีกครั้ง เสียงแหบพร่าจนแทบจะปลิวไปกับสายลม:
"คุณลู่หย่วน... ให้ผมมาหาพวกคุณ และให้พวกคุณรับผมไว้..."
ประโยคนี้ออกมาเหมือนไพ่ใบสุดท้าย ถูกมันเล่นออกมาด้วยความหวังอันคลุมเครือ
มันเอ่ยถึงลู่หย่วน ราวกับคว้าเส้นทางเดียวที่อาจนำไปสู่ความรอด
และเมื่อชื่อลู่หย่วนสองตัวนี้ออกมา ห้อง 201 ที่เงียบสงบก็ราวกับถูกอะไรบางอย่างแตะต้องเบาๆ
มือที่ซือเว่ยจับแก้วน้ำชะงักเล็กน้อย สายตาเปล่งประกายวูบหนึ่ง
ฉินอีเงยหน้าจากมุมห้อง ดวงตาที่หม่นหมองลงเหมือนสว่างไสวขึ้นชั่วขณะ
ร่างของจางปิงที่พิงกำแพงก็ขยับเล็กน้อย ราวกับได้ยินชื่อนี้แล้วทำให้เธอตื่นขึ้นจากสภาพหดหู่ต่อเนื่อง
"ลู่หย่วนเป็นอะไรไป?"
สวีหว่านกอดอก น้ำเสียงเฉยเมย "เขาบอกให้เข้ามา แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเรา--"
ยังพูดไม่ทันจบ ฉินอีก็ลุกขึ้นยืนเสียแล้ว
เธอกำเนื้อแห้งแท่งนั้นไว้ ข้อนิ้วซีดเพราะออกแรง สายตาจ้องเขม็งไปที่สวีหว่าน:
"ถ้าลู่หย่วนบอกให้เข้ามา งั้นฉันเห็นด้วยให้เขาเข้ามา"