แต่จางปิงจะไม่ถาม
บางสิ่งที่ไม่ควรถามก็ไม่ควรถาม
เธอเป็นบอดี้การ์ดมาหลายปี ทำความเข้าใจเรื่องนี้ได้นานแล้ว
หลังกินข้าวเสร็จ ล้างจานเก็บกวาดเรียบร้อย ลู่หย่วนเดินไปที่มุมห้อง ยกเครื่องปั่นไฟสีเทาเงินเครื่องนั้นไปวางไว้กลางห้องนั่งเล่น
กล่องไม่ใหญ่ แต่น้ำหนักไม่เบา ทุกครั้งที่วางลงพื้นก็มีเสียงทึบดังออกมา
ชิวหยวน ซูมู่มู่ และจางปิง สามคนต่างมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น
โดยเฉพาะจางปิง เธอสังเกตเห็นกล่องนี้มานานแล้ว แต่ไม่ได้ถาม ตอนนี้เห็นลู่หย่วนเอามันออกมาด้วยตัวเองก็จ้องมองมันไม่วางตา
ลู่หย่วนเปิดฝากล่อง เผยให้เห็นเครื่องจักรสีเทาเงินด้านใน
ตัวเรือนด้านนอกแบบด้านสีกากี ด้านข้างมีช่องระบายความร้อนและช่องเสียบปลั๊ก ด้านบนเป็นแผงจอแอลซีดี รูปทรงเรียบง่าย ดูไม่ได้เป็นของธรรมดาทั่วไป
ชิวหยวนยื่นหน้าไปดูแล้วจำได้: "เครื่องปั่นไฟ?"
"อืม" ลู่หย่วนพยักหน้า
ซูมู่มู่ดีใจจนตาเป็นประกายทันที:
"พี่ลู่หย่วนเก่งจังเลย! หาเครื่องปั่นไฟได้ด้วย! งั้นคอนโดเราจะมีไฟฟ้าใช้หรือเปล่า?"
น้ำเสียงของเธออ่อนหวาน เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทำให้ลู่หย่วนรู้สึกมีคุณค่าทางใจเต็มเปี่ยม
ตอนนี้ในคอนโดส่วนใหญ่ใช้เทียนและตะเกียงแคมป์ปิ้ง แม้จะพอส่องแสงได้ แต่ความรู้สึกมืดมัวนั้นก็ทำให้คนรู้สึกอึดอัดอยู่เสมอ