ในห้องนั่งเล่นไฟสว่างไสว อากาศเย็นสดชื่นและแห้ง ไม่มีความชื้นอันเป็นราคาว หรือกลิ่นเหม็นอับของฝุ่นผงคลุกเคล้ากับเหงื่อ
พื้นสะอาดเอี่ยม บนโต๊ะกาแฟมีแก้วน้ำที่เพิ่งดื่มเสร็จวางอยู่ ข้างๆ ยังมีถาดถั่วที่กินไม่หมด
เครื่องปรับอากาศที่มุมห้องทำงานเงียบเชียบ ตัวเลขบนแผงจอแอลซีดีด้านข้างกระโดดอย่างคงที่
เธอกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย
ตอนที่ได้ยินจางปิงเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ เธอแอบคิดว่าจางปิงพูดเกินจริงไปบ้าง
201 เกือบจะกลายเป็นค่ายผู้ลี้ภัยแล้ว อพาร์ตเมนต์ของลู่หย่วนจะดีไปได้แค่ไหน?
คิดว่าคงมีแค่เสบียงเพิ่มขึ้นอีกหน่อยจากเดิมเท่านั้น
แต่ตอนนี้เห็นกับตาเอง——เมื่อเทียบกับสภาพแวดล้อมที่หม่นหมอง มืดทึบ เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อและความสิ้นหวังของ 201 แล้ว ที่นี่กลับสว่างสะอาดราวกับอีกโลกหนึ่ง
ถ้า 201 เป็นค่ายผู้ลี้ภัย ที่นี่ก็คือสวรรค์
ชิวหยวนวางธนูลง กอดอก น้ำเสียงไม่เป็นมิตรนัก:
"คุณมาทำไม?"
ฉินอีได้ยินดังนั้นก็เพิ่งจะตั้งสติได้
เธอสูดหายใจลึกๆ กดความตกตะลึงนั้นลงไป แล้วเงยคางขึ้น แสดงท่าทางเย่อหยิ่งเหมือนเดิมอีกครั้ง
เธอไม่สนใจชิวหยวน ไม่แม้แต่จะมองชิวหยวนสักตา แล้วหันไปทางลู่หย่วน
"ลู่หย่วน"
"เราคุยกันหน่อยได้ไหม?"
น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความสงบที่พยายามกดไว้