คำพูดของสวีหว่านเหมือนแผ่นเหล็กเย็นเฉียบที่แนบกับหัวใจของทุกคน ทำให้เหล่านางฟ้าสาวสวยรวยถึงกับสั่นสะท้านไปพร้อมกัน
หากเป็นเมื่อสองสามวันก่อน พวกเธอคงไม่แยแสกับคำพูดแบบนี้แน่นอน
ตอนนั้น พวกเธอยังคิดว่าตัวเองหาอาหารได้ และคิดว่าต้องมีคนมาช่วยพวกเธอแน่ๆ
แต่ผ่านสองวันมานี้—คนเป็นๆ สองคนตายต่อหน้าต่อตา การไล่ล่าในโถงทางเดินชั้นสิบเจ็ด จินตนาการทั้งหมดถูกบดขยี้ด้วยความจริงแล้ว
ความช่วยเหลือจะไม่มา อาหารจะไม่ปรากฏขึ้นเอง พวกเธอจริงๆ อาจจะอดตายในห้องนี้
เสียงของหลินมู่เสวี่ยสั่นเล็กน้อย: "แล้ว...พวกเราจะทำยังไงดี?"
หลังจากเธอถาม คนอื่นๆ เงียบไปสองสามวินาที
ไม่มีใครตอบ
พวกเธอจะมีความคิดอะไรได้อีกเล่า
หาของก็หาไม่ได้ สู้สัตว์ประหลาดก็สู้ไม่ได้ แม้แต่จางปิงยังยอมรับว่าตัวเองสู้ลู่หย่วนไม่ได้
ทรัพยากรเดียวที่พวกเธอมีตอนนี้ นอกเหนือจากตัวพวกเธอเอง ก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
สวีหว่านกวาดสายตามองรอบๆ กัดฟันแน่นเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง:
"ทางเดียวในตอนนี้ คือลู่หย่วน"
"อาหารและน้ำในมือเขา มากกว่าพวกเรามากเกินไป"
"ลู่หย่วน?"
ดวงตาของหลินมู่เสวี่ยเป็นประกายเล็กน้อย เหมือนได้ยินคำที่มีความหวัง แต่แล้วก็มืดลงอีกครั้ง
พี่สาวหลินมู่ซวงพูดเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง:
"เมื่อก่อนพวกเราทำกับเขาแบบนั้น เขาจะให้อะไรพวกเราแน่เหรอ"