ฉินอีไม่เข้าใจ สีหน้าเปลี่ยนไป: "นายหัวเราะอะไร?"
ลู่หย่วนใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นมองเธอ น้ำเสียงเย้ยหยันอย่างเหลือเชื่อ:
"ความหมายของเธอคือ——ฉันต้องทิ้งที่หลบภัย ทิ้งน้ำที่ฉันต่อไว้ ทิ้งไฟฟ้าที่ฉันเพิ่งเดินสายเสร็จ ทิ้งห้องที่เปิดแอร์ได้ ทิ้งเตียงนอนใหญ่ ๆ ของฉัน ทิ้งของทั้งหมดที่ฉันกักตุนมาหลายวัน แล้วกลับไปรับใช้พวกเธอ เป็นทาสยามให้พวกเธอ?"
เขาพูดทีละคำอย่างชัดเจน
ฉินอีหน้าแดงขึ้นมาด้วยความอับอาย เม้มริมฝีปากหลายครั้ง แต่ก็นึกคำโต้แย้งไม่ออก
เธอไม่สามารถโต้แย้งได้จริง ๆ——ตอนนี้ลู่หย่วนมีเหตุผลอะไรที่จะกลับไป?
ที่นี่เขามีน้ำ มีไฟฟ้า มีอาหาร มีแอร์ ประตูเสริมด้วยเหล็กเส้น วงกบหน้าต่างล็อกแน่นหนา ที่หลบภัยแข็งแกร่งราวกับป้อมปราการ
เธอจะชวนเขากลับไปที่ห้อง 201 เพื่ออะไร?
กลับไปนอนพื้น?
กลับไปกินบิสกิตอัดแข็ง?
กลับไปทะเลาะกับพวกสวีหว่าน ถังซือ?
เธออ้าปากหลายครั้ง กว่าจะเอ่ยออกมาได้:
"ลู่หย่วน... อย่าพูดแบบนั้นสิ เราเป็นแค่หุ้นส่วนกัน จะเป็นทาสยามได้ยังไง..."
เธอพูดไปเรื่อย ๆ เสียงก็เบาลง ราวกับรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองฟังไม่ขึ้น
จากนั้น เธอก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตามีแววแปลก ๆ ปรากฏขึ้น
เธอก้าวขึ้นมาสองก้าว เข้าไปใกล้ลู่หย่วน
ระยะห่างระหว่างทั้งสองหดเหลือไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน
ฉินอีก้มหน้ามองเขาขึ้นเล็กน้อย แววตาอ่อนลง ลมหายใจหอมละมุน น้ำเสียงที่จงใจให้เบาและมีความหมายแฝง:
"ลู่หย่วน ถึงเราจะไม่ได้ใกล้ชิดกันนัก แต่ฉันก็สัมผัสได้... นายมีความรู้สึกดี ๆ กับฉันอยู่บ้าง"
เสียงของเธออ่อนลง จงใจให้หางเสียงมีเสน่ห์ชวนหลง:
"นายชอบฉัน ใช่ไหม?"
เธอคิดว่าตัวเองจับจุดสำคัญได้แล้ว
เธอมั่นใจในรูปลักษณ์และเสน่ห์ของตัวเองมาตลอด ผู้ชายมากมายที่เคยตามจีบเธอ รุมล้อมเอาใจ เธอไม่ต้องทำอะไรมาก แค่แสดงความใจดีออกมาเล็กน้อย อีกฝ่ายก็จะพุ่งเข้าหาเหมือนปลาที่ติดเบ็ด
เธอคิดว่าลู่หย่วนก็คงเหมือนกัน——เพราะเธอสวย และเกิดมาในตระกูลร่ำรวย ยามรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งจะมีความฝันเล็ก ๆ เกี่ยวกับเธอก็เป็นเรื่องปกติ
แค่เธอหยิบยื่นความหวานเล็กน้อย เขาต้องใจอ่อนแน่นอน