เธอปกติแล้วดูเอ๋อๆ พูดช้ากว่าคนอื่นครึ่งจังหวะ ดูเหมือนสาวสวยโง่ๆ แบบนั้น
แต่ตอนนี้สมองกลับคิดเร็วมาก รู้ดีว่าการ "สัมผัส" นั้นไม่ใช่แค่คุยกันไม่กี่ประโยคแล้วจะผ่านไปได้
เฉินหนิงไม่ถูกคำพูดเธอตีจนพูดไม่ออก เอ่ยออกมาตรงๆ ว่า
"หรานหราน ต่อให้ต้องไปอยู่กับลู่หย่วน มันจะเป็นไรไป? สถานการณ์แบบนี้ ลู่หย่วนคือหลักประกันที่ใหญ่ที่สุดของเราแล้ว เป็นความหวังเดียวที่จะมีชีวิตอยู่รอด"
"เธอก็เสียสละหน่อยสิ"
น้ำเสียงเธออ่อนลง มีกลิ่นอายของการเกลี้ยกล่อม เหมือนกำลังพูดโน้มน้าวใจคนเกี่ยวข้องเป็นครั้งสุดท้าย
เจียงเสี่ยวหรานที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าคล้อยตาม
"ใช่หรานหราน สถานการณ์ตอนนี้เธอก็เข้าใจ"
"ถ้าไม่มีลู่หย่วน พวกเราไม่กี่คนนี้คงอยู่ได้ไม่นาน"
"ถือว่าทำเพื่อทุกคน เสียสละหน่อย ต่อไปพวกเราจะซาบซึ้งในน้ำใจเธอมาก"
หญิงสาวสองคนพากันส่งสายตาวิงวอนไปที่หลินหรานหราน เหมือนคนจมทะเลมองเห็นท่อนไม้ลอยน้ำเพียงชิ้นเดียว ถ้าเธอยอมรับปาก ทั้งลำเรือก็จะถึงฝั่งได้
หลินหรานหรานกลับถามกลับว่า
"แล้ว... ทำไมพวกเธอไม่เสียสละกันบ้างล่ะ? ทำไมต้องเป็นฉัน?"
เจียงเสี่ยวหรานกับเฉินหนิงมองหน้ากัน แล้วก็พากันถอนหายใจ
เจียงเสี่ยวหรานเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงปนความจนใจและประชดตัวเองเล็กน้อย
"เราไม่มีเงื่อนไขนี่นา? ลู่หย่วนยังไงก็คงไม่มองเราหรอก"