หลินหรานหรานกำชายเสื้อไว้แน่น ยืนอยู่ตรงนั้น ก้มหน้าลง รอยแดงบนแก้มยังไม่จางหายไปทั้งหมด
ปลายเท้าเธอค่อย ๆ ดีดกับพื้นแผ่ว ๆ เหมือนกำลังใช้ท่าทางนั้นแทนการตัดสินใจบางอย่าง
สายตาของเจียงเสี่ยวหรานและเฉินหนิงจับจ้องอยู่ที่เธอ รอให้เธอตัดสินใจครั้งสุดท้าย
"แต่..."
ในที่สุดหลินหรานหรานก็เงยหน้าขึ้น เสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจที่พยายามประคองไว้
"ตอนนี้ลู่หย่วนมีซูมู่มู่กับชิวหยวนอยู่แล้ว จะยังมองฉันติดอยู่หรือไง?"
เธอไม่ใช่อยากไป เธอกลัวว่าไปแล้วก็ไม่มีประโยชน์
ความสาวและความบริสุทธิ์ของซูมู่มู่นั้นไม่อาจปกปิดได้ ความเป็นผู้ใหญ่ที่มีเสน่ห์ของชิวหยวนก็อยู่ตรงนั้นชัดเจน สองคนนั้นยืนอยู่ด้วยกันแทบจะครอบคลุมผู้หญิงประเภทที่ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบไว้หมดแล้ว
ตัวเธอเองถึงแม้จะเป็นซูเปอร์โมเดล รูปร่างและหน้าตาไม่แพ้ใคร แต่ในเรื่องนี้เธอก็ยังไม่มั่นใจ กลัวว่าไปแล้วจะเป็นการไปหาความอัปยศใส่ตัว
เจียงเสี่ยวหรานได้ยินแล้วกลับยิ้ม น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของคนที่ผ่านโลกมามาก
"หรานหราน เธอไม่เข้าใจผู้ชายจริง ๆ"
"สำหรับผู้ชาย ผู้หญิงสวย ๆ ย่อมยิ่งมากยิ่งดี"
"ชิวหยวนเป็นแนวสาววัยทอง ซูมู่มู่เป็นแนวสาวน้อย แล้วเธอล่ะ?"
"เธอเซ็กซี่เร่าร้อน หุ่นดีหน้าตาเด่น เป็นซูเปอร์โมเดลอีกต่างหาก สายสาวแกร่งชัด ๆ"
"ถ้าเธอไปหาลู่หย่วน เขาต้องรับแน่นอน"
เธอไม่ปล่อยให้หลินหรานหรานมีพื้นที่ลังเลมากนัก เหมือนได้คิดคำนวณทุกความเป็นไปได้ไว้หมดแล้ว