พวกเธอยังเป็นเวอร์ชันท็อปเหมือนเดิมเลย
ลู่หย่วนมองพวกเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้หายไป ยิ่งทวีความลึกขึ้น
เขาหันไปมองชิวหยวนแวบหนึ่ง
ชิวหยวนก็หันมามองเขาเช่นกัน มุมปากมีรอยยิ้ม
จากนั้นลู่หย่วนหันกลับมา เอ่ยปาก
เสียงไม่ดัง แต่ทุกคำชัดเจน เหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงน้ำทีละก้อน
"ข้อแรก ค่าส่วนกลางฉันไม่ได้รับแม้แต่สตางค์เดียว เงินเข้าบัญชีบริษัทจัดการ ไม่ใช่ของฉัน"
"ข้อสอง ตอนนี้ฉันไม่ได้ทำงานแล้ว"
"ตอนนี้สำหรับพวกเธอ ฉันคือคนแปลกหน้า"
"ฉันมีหน้าที่ต้องช่วยคนแปลกหน้าอะไรหรือเปล่า?"
ลู่หย่วนพูดอย่างสงบ
ทางเดินเงียบลง
เสียงที่เคยอ้างเหตุผลเมื่อครู่ถูกคำพูดของลู่หย่วนอุดตันจนพูดไม่ออก อ้าปากค้าง
ลู่หย่วนพูดไม่ผิดจริงๆ
สถานการณ์แบบนี้ตอนนี้
พวกเขากลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปแล้ว หรือแม้แต่ศัตรู
ยังจะพูดเรื่องค่าส่วนกลางอีก ช่างน่าขำจริงๆ
แต่ความเงียบกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที
ในฝูงชนมีเสียงผู้หญิงแหลมสูงดันออกมาอีกครั้ง:
"ต่อให้เป็นคนแปลกหน้า นายก็มีหน้าที่ต้องช่วยพวกเรา! นายเป็นผู้ชาย เกิดมาก็ควรช่วยผู้หญิงอย่างพวกเรา!"
"ใช่!" อีกคนพูดเสริมทันที "นายเกิดมาก็ต้องช่วยพวกเรา! เป็นสิ่งที่ควรทำ!"
ลู่หย่วนมองผู้หญิงที่พูด สองวินาที แล้วหัวเราะออกมา