"แต่...มีน้ำลายของฉันปนอยู่"
"หวังว่าพวกเธอคงไม่รังเกียจนะ"
พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่หันมามองแม้แต่น้อย
ชิวหยวนเดินตามหลังเขาไป สองคนเดินเรียงกันเข้าไปในบันได เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป
ในโถงทางเดินเงียบสงบเหลือเพียงเสียงหายใจ และเสียงสะอื้นที่สวีหว่านเอามือปิดหน้าไว้ไม่อยู่
ฟังหย่าชียืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีคล้ำแล้วซีดเผือด สลับกันไปมา เล็บมือจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเป็นรอยขาวหลายรอย
น้ำซุปหม้อไฟ——น้ำซุปหม้อไฟที่เปื้อนน้ำลาย——ให้พวกเธอเอากลับไปแช่บิสกิตกิน
คำพูดแบบนี้ ตั้งใจจะดูถูกกันชัดๆ
เธอเป็นดาราชื่อดังระดับท็อป จะไปทนรับความอัปยศแบบนี้ได้อย่างไร
ยังเป็นความอัปยศจากยามรักษาความปลอดภัยอีกต่างหาก!
ลู่หย่วน ช่างสุดจะแค้นจริงๆ!
ฟังหย่าชีกำหมัดแน่น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงหลายครั้ง
เธอยังอยากพูดอะไรอีก แต่พูดไม่ออก ได้แต่มองชิวหยวนและลู่หย่วนจากไป
หลังจากพวกเขาจากไป
ประตูกันขโมยบานนั้นยังเปิดอยู่ กลิ่นหอมของหม้อไฟยังคงลอยอบอวลอยู่ในโถงทางเดิน ราวกับมือที่มองไม่เห็นดึงดันให้ทุกคนเดินตามกลิ่นไป
ฟังหย่าชีสูดหายใจลึก หันไปพูดกับทุกคนว่า "...กลับกันเถอะ"
ทันทีที่พูดจบ ฉินอีก็เอ่ยปากขึ้นมา
เสียงของเธอไม่ดังนัก แฝงไปด้วยการลองเชิงเล็กน้อย:
"พี่หย่าชี... ยังพอมีเวลาอยู่ เราจะ... เข้าไปดูหน่อยไหม?"