ตอนนี้ที่เหลืออยู่ก็เป็นแค่ของกระจุกกระจิกที่ตอนนั้นดูไม่เข้าตา
สวีหว่านวางกล่องน้ำสองสามกล่องกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบางส่วนลงบนพื้นทางเดิน สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
“มีแค่นี้เหรอ?”
ฟังหย่าชีขมวดคิ้วเดินเข้ามา มองดูของกองนั้น “ทำไมถึงมีแค่นี้ล่ะ?”
“ชั้นสิบแปดเราก็ค้นไปหมดแล้ว” สวีหว่านกางมือ “ของที่กินได้ก็กินกันหมดแล้ว เหลือแค่นี้แหละ”
“ของดีๆ พวกเราเอาไปข้างบนกันก่อนหน้านี้แล้วไง แล้วก็...”
เธอพูดไม่จบ แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าต่อด้วยอะไร
ต่อด้วยพวกเธอจัดการเหล้าองุ่น สเต๊ก ฟัวกราส์กันจนเกลี้ยง
“ใช่สิ ตอนนี้ก็เหลือแค่นี้แหละ” ถังซือพึมพำอยู่ข้างๆ “ฉันค้นไปสี่ห้องแล้ว ยังไม่เห็นเศษช็อกโกแลตสักชิ้นเลย”
“บิสกิตอัดแข็ง... บิสกิตอัดแข็งอีกแล้ว ฉันไม่อยากกินของแบบนี้เลยจริงๆ”
“มีของกินก็ดีแล้ว ยังจะเลือกอีก”
“ฉันไม่ได้เลือก ฉันแค่อยากเปลี่ยนรสชาติบ้าง...”
ทุกคนถอนหายใจยืนอยู่หน้ากองเสบียงอันน้อยนิด บางคนย่อตัวลงค้นไปค้นมา ราวกับหวังว่าจะค้นเจออะไรเซอร์ไพรส์ซ่อนอยู่ข้างใต้
กู้หลานยืนอยู่ด้านหลังสุด เอาแขนพาดอกพิงกำแพง มองดูพวกเธอทำหน้ามุ่ยๆ ไปทีละคน มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
ชั่วช้าสมน้ำหน้า
ตอนแรกก็รังเกียจลู่หย่วนว่าเป็นตัวถ่วง แล้วไล่เขาออกไป แถมยังจัดอาหารมื้อค่ำสุดหรูกันอีกต่างหาก
ตอนนี้ถึงรู้ว่าของที่ควรมีก็ไม่มีแล้ว จะไปโทษใคร?
ฟังหย่าชียืนอยู่กลางทางเดิน มองกองเสบียงน่าสังเวชแล้วก็โกรธจนกระทืบเท้า