"เมื่อสองวันก่อนตอนที่ลู่หย่วนอยู่ เขาหาน้ำกลับมาได้จริง ๆ แต่นั่นเพราะเขาลงไปขนข้างล่าง"
"แล้วตอนนี้ใครจะลงไปขน?"
"งั้นพรุ่งนี้ค่อยลงไปขนก็ได้ เรื่องแค่นี้เอง"
สวีหว่านพูดพลางจะไปเปิดกล่องเสบียงหาน้ำ
"เดี๋ยวก่อน"
ซือเว่ยลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่มุมห้อง
น้ำเสียงของเธอไม่หนักหนา แต่พลังที่สั่งสมจากการพูดในวงธุรกิจมานานยังคงกดหัวสวีหว่านได้ครึ่งทาง
"สวีหว่าน ฉินอีพูดถูก"
"น้ำแร่ไว้ให้เราดื่ม ไม่ใช่ไว้ใช้อาบ"
"น้ำหนึ่งกล่องเต็ม ๆ ถ้าประหยัดดื่มก็อยู่ได้หลายวัน แต่เธออาบแค่ครั้งเดียวก็หมด"
สีหน้าของสวีหว่านแข็งไปเล็กน้อย
เธอมองซือเว่ยแวบหนึ่ง ไม่กล้าตอบโต้ตรง ๆ แต่เม้มปากแล้วพึมพำ:
"จำเป็นต้องพูดให้ใหญ่โตขนาดนั้นเลยเหรอ แค่อาบน้ำเอง..."
"นี่ไม่ใช่การพูดให้ใหญ่โต"
น้ำเสียงซือเว่ยเรียบแต่หนักแน่น "เสบียงก็คือเสบียง จะใช้ที่ไหน ใช้ยังไง ต้องจัดลำดับความสำคัญให้ถูก"
พูดจบ ความไม่พอใจของสวีหว่านยังไม่จาง แต่คนรอบข้างกลับพูดแทนเธอ
"พี่หลานเธอเครียดไปเองละมั้ง"
ถังซือลุกขึ้นจากพรม เอามือเล่นเล็บอย่างไม่แยแส "เมื่อก่อนฉันล้างหน้าด้วยน้ำเอเวียง น้ำแร่ก็ไม่ได้หายากอะไรนักหนา"
"ใช่"
ผู้หญิงอีกคนรับคำ "คนที่อยู่ที่แบบเรา ใครไม่เคยใช้น้ำดี ๆ มาก่อน?"
"ฉินอีเธอก็อย่าพูดให้ฉันดูเว่อร์ไปหน่อยเลย ฉันจำได้ว่าบ้านเธอตั้งแต่ก่อนชงชายังใช้น้ำนำเข้าเลย"