“ชั้นสิบเจ็ดลงไปไม่ได้แล้ว”
เขาพึมพำกับตัวเอง “ต่อจากนี้ลงไปมากสุดก็แค่ชั้นสิบแปด”
“ต่ำกว่าชั้นสิบเจ็ด ระยะสั้นๆ อย่าไปยุ่ง”
ลู่หย่วนกำลังจะไปตักน้ำสักแก้ว พอเพิ่งลุกขึ้นยืน ก็มีกลิ่นหอมโชยเข้าจมูกทันที
กลิ่นหอมของการทอดน้ำมัน ปนกับกลิ่นต้นหอมเล็กน้อย ลอยมาจากทางห้องครัว
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ก้าวเท้าเดินไป ผลักประตูบานเลื่อนที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่งของห้องครัว
ชิวหยวนกำลังยืนหันหลังให้เขาอยู่หน้าเตา
เปลวไฟสีฟ้าของเตาแก๊สพกพาเลียก้นกระทะแบน ในกระทะมีแฮมสองแผ่นกำลังถูกทอดจนส่งเสียงดังฉ่า ข้างๆ มีไข่ดาวฟักหนึ่ง ไข่ขาวจับตัวเป็นก้อนแล้ว ขอบถูกทอดจนเกรียมเล็กน้อย
เธอผูกผ้ากันเปื้อน—ไม่รู้ไปค้นมาจากไหน เป็นลายดอกไม้ ผ้าสีฟ้าอ่อน ถูกเธอผูกเป็นโบว์ไว้ที่เอวด้านหลัง
เธอยังเปลี่ยนชุดด้วย เป็นชุดลำลองสีฟ้าอ่อน ผ้าฝ้ายลินิน พับแขนเสื้อขึ้นถึงปลายแขน คอเสื้อหลวมๆ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า
ผมจากที่ยุ่งเหยิงเมื่อคืนนี้กลายเป็นเปียข้างเดียว ทิ้งตัวลงมาจากบ่าข้างหนึ่ง ไหวเล็กน้อยตามจังหวะที่เธอพลิกแฮม
ลู่หย่วนยืนมองอยู่ที่ประตูสองวินาที
ผู้หญิงอายุสามสิบต้นๆ รูปร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวลอยู่แล้ว ชุดลำลองนั้นสวมใส่บนตัวเธอแล้วถูกย้วยออกเป็นเส้นโค้งหลายเส้นที่ทำให้คนมองแล้วละสายตาไม่ลง
แต่เธอกลับก้มหน้าก้มตาพลิกไข่ดาวด้วยท่าทางที่นุ่มนวล เปียผมทิ้งอยู่ข้างบ่า ตัวเธอแผ่กลิ่นอายของความเป็นแม่บ้านที่“รอคุณกลับมากินข้าว”