ลู่หย่วนยังคงกำขวานไว้แน่นไม่ปล่อย
"ผม...ปีนขึ้นมาจากข้างล่าง..."
เสียงนั้นพูดต่อช้าๆ เหมือนพูดแทบไม่ไหว "ช่วย...ช่วยผมที...เปิดประตูให้อาหารสักหน่อยก็พอ..."
ผู้อยู่อาศัยชั้นสิบแปด
สมองของลู่หย่วนหมุนเร็วเป็นกังหัน
ชั้นสิบแปดเขาไปมาหลายครั้งแล้ว แม้อพาร์ตเมนต์บางห้องจะยังไม่ได้เปิด แต่ส่วนใหญ่ก็ดูครบแล้ว ไม่มีทางมีคนเป็นๆ อยู่หรอก
ลู่หย่วนมองเงาคนผ่านตาประตู นิ่งไปสองวินาที แล้วเอ่ยปาก "ตรงนี้ไม่มีอาหาร"
"เข้าไปข้างใน ห้อง 201 เป็นที่หลบภัยใหญ่ มีอาหารเยอะแยะ"
เงาคนนอกประตูหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
"...201...เดินเข้าไปข้างใน..."
เสียงนั้นพูดซ้ำ เหมือนกำลังย่อยข้อมูล
จากนั้นมันก็ค่อยๆ หันหลัง แล้วคลานไปทางส่วนลึกของโถงทางเดิน
การเคลื่อนไหวช้ามาก พร้อมกับความแข็งทื่อราวกับเครื่องจักรที่ไม่ได้เติมน้ำมันมานานกำลังเริ่มทำงานอีกครั้ง
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป
ลู่หย่วนยังคงพิงอยู่ที่ประตู มองผ่านตาประตูจ้องไปที่โถงทางเดิน
จนกระทั่งเห็นเงาคนเลือนรางหายไปหลังโถง เขาจึงถอนหายใจยาวๆ ออกมา
"ยังพูดได้อีก..."
เขาพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหนักใจที่ไม่อาจปิดบัง
สัตว์ประหลาดก่อนหน้านี้มีพรสวรรค์เดียวคือส่งเสียงร้อง
ส่งเสียงกรีดร้องแหลมที่ทำให้ขนหัวลุก แล้วพุ่งเข้ามากัด