ฝนหยุดตกแล้ว
เมฆดำเหนือเขาอี๋านเริ่มสลายไป แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องเมฆ สาดส่องลงบนผืนดินอันเต็มไปด้วยบาดแผล
ทิวเขาอี๋านทั้งผืนเต็มไปด้วยร่องรอยความหายนะ
สรรพสิ่งนิ่งเงียบราวความตาย
ณ ที่แห่งหนึ่ง ก้อนเนื้อเลือดเนื้อที่เลอะเทอะถูกฝังอยู่ระหว่างเศษหินและโคลนตม
ตรงกลางก้อนเนื้อนั้น มีแสงสีแดงฉานจุดหนึ่งส่องระริบอย่างอ่อนแรง
รอบข้างที่กระจัดกระจายอยู่ คือโลหิตที่เปล่งประกายสายฟ้าแลบ ไหลมารวมกันจากทุกทิศทางสู่ทิศเดียวกัน
โลหิตไหลบ่าเข้าไปในก้อนเนื้อ ไล่ตามรอยแตกเข้าไปในบริเวณสีแดงฉาน
สายฟ้าแลบเปล่งประกายบนผิวของก้อนเนื้อ บริเวณสีแดงฉานแผ่ขยายออกไปในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ในเวลาเดียวกัน โลหิตที่เปล่งประกายสายฟ้าแลบก็เริ่มไหลขึ้นไปด้านบน
ไหลไปยังลำคอ ตำแหน่งกระดูกสันหลังส่วนคอชิ้นที่เจ็ด
โลหิตห่อหุ้มกระดูกมนุษย์ชิ้นนั้นไว้
……
สำนักอายุวัฒนะ
ชายชราผมขาวยืนเอามือไพล่หลัง ด้านหน้าของเขายังคงเป็นกำแพงหินที่ประดับด้วยแผ่นหยกเรียงเต็ม
หลิงเสวียนเต๋ายืนอยู่ข้างหลังเขา ชุดยาวสีจันทราเปล่งประกายสีเงิน
จิ้นชางย่อตัวลงเล็กน้อย ชุดยาวของเขายังคงมีร่องรอยการต่อสู้หลงเหลืออยู่
ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยราวบ่อโบราณ แต่เสียงของเขาต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด
“หัวใจของพญามังกร ถูกสำนักฝังศพใช้วิชาลักฟ้าขนาดใหญ่ขโมยไป ข้ามีความผิด”
“ศัตรูจากสำนักฝังศพถูกฝ่ามือข้าตนหนึ่ง แม้จะหนีรอดไปได้อย่างบังเอิญ แต่ฝ่ามือนั้นได้ทำลายรากฐานของมัน แม้ไม่ตายก็ต้องใช้เวลาหลายปีจึงจะฟื้นฟู”
ชายชราผมขาวจ้องมองกำแพงหินเบื้องหน้า เงียบอยู่นานจึงค่อยๆ เอ่ยปาก
“กาลเวลาก็คือชะตา ฟ้าลิขิตเช่นนี้ ย่อมกำหนดให้เต้าเออร์ในชาตินี้ต้องเดินบนเส้นทางที่ไม่ธรรมดา”