เวลาล่วงเลยไปสองวัน
หลินจุ้ยยืนอยู่เบื้องล่างประตูเขาสำนักอายุวัฒนะ เงยหน้ามองประตูเขาที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า
เสาหินสีเขียวที่ก่อขึ้น สลักลวดลายข่ายอักขระอันซับซ้อนไว้เต็มเสา
สองข้างประตูเขามีสัตว์หินคร่อมอยู่ ตัวเดียว สัตว์หินชนิดนี้ ชื่อว่า "แกะสวรรค์" ตามตำนานมันไล่ตามตะวันจันทร์ กินกลืนทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าความถูกต้อง ความดีและความชั่ว ความดำและความขาว
หากมิถูกคัดเลือกให้ไปเก็บหาอินซานซี บัดนี้ เขาควรจะกำลังปัดกวาดบันไดหินขั้นนี้อยู่
เขามิจำต้องหวนกลับมาก็ได้
เขาเขาอี๋านนั้นกว้างใหญ่ไพศาล ตามกำลังของเขา จะหาที่ซ่อนสักแห่งในปาลำเนาไพร แล้วมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ง่ายดายเกินพอ
แต่อกเขากลับมาอยู่ดี
มิใช่ว่าไม่คิดจากไป หากแต่ไม่มีที่ให้ไป
เขตแดนอาณาจักรต้าโจวกว้างใหญ่ไม่รู้จบสิ้น ภูเขาป่าขนบผ่านสามแคว้น สัตว์วิเศษชุกชุม ละเกียวกับสิ่งใดเวลาหนึ่งจะตายด้วยอุบัติเหตุนานับประการ
สำนักชีวิตยืนยงแม้จะย่ำแย่เคนไหน ก็ยังมีมนุษย์เซียนผู้เก่งกาจที่เทียบเท่าได้กับห้าสิบเส้นกระดูกเซียน
อย่างน้อย ใต้ต้นไม้อันใหญ่ ย่อมร่มเย็น
คัมภีร์กลืนกินเป็นสมุดหน้าเหลือแค่จนถึงขั้นกระดูกเซียนร้อยเส้น ที่เหลือต่อไปไม่รู้จักว่าอยู่แห่งหนตำบลใด
ถ้ำแห่งนั้นที่อาจารย์เฒ่าค้นพบศิลาลืมตัวตนและคัมภีร์กลืนกินเมื่อครั้งนั้น อยู่ในส่วนลึกของเขาฉีซาน หากคิดจะไปตามหา ก็ต้องเข้าใจโลกนี้ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
อยู่ในสำนักอายุวัฒนะ ยิ่งได้สัมผัสกับข้อมูลของโลกในวิถีฝึกมากขึ้น
สำนักอายุวัฒนะในตอนนี้คือที่เหมาะสมที่สุดที่เขาจะอยู่
สถานะของลูกใจ้ตำหนักคนงานแม้จะต่ำต้อยแต่ก็เป็นทั้งเยือกป้องกันสีชั้นหนึ่ง
จะไม่มีใครแยแสคนพื้นที่อีกเย วี้ที่แม้แต่ตำแหน่งของกระดูกเซียนยังรับรู้ไม่ได้
ขณะที่เขากำลังคิด แผ่viewsจากบนทางเขาหมีหลายคนเดินลงมา
ศิษย์ชั้นนนอกสองสามคน หวังว่าจะเป็นศิษย์ผู้ตรวจตรวจ หลินจุย เข้าไปขวางหน้า