หลินจุ้ยตื่นขึ้นเพราะอาการปวดท้อง
ฟ้ายังไม่สาง ดวงจันทร์ยังคงแขวนอยู่บนขอบฟ้า ใหญ่และสว่างได
ท้องของเขาส่งเสียงร้องโครกครากหลายครั้ง
เขากุมท้องพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง
เมื่อคืนลองใช้คัมภีร์กลืนกินไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไร
กินหน่อไม้เข้าไปหนึ่งต้น หมุนวนพลังคัมภีร์กลืนกิน ไม่ถึงสิบวินาที พลังงานของหน่อไม้ก็ถูกดูดจนหมด ร่างกายเหมือนถูกสูบจนว่างเปล่า
เขาคิดว่าหิวจึงกินเพิ่มอีกสิบกว่าต้น
พลังงานของหน่อไม้นั้นไม่มากนัก แต่ที่ได้คือปริมาณมากพอ
ตอนนี้เขารู้แล้ว พลังงานถูกดูดซับ แต่ของเสียทั้งหมดค้างอยู่ในท้อง
เขาสวมรองเท้า ผลักประตูออก วิ่งราวกับร้อยเมตรสุดกำลังมุ่งหน้าไปส้วม
ส้วมของตำหนักคนงานอยู่ทางตะวันตกของป่าไผ่ เรียงกันเป็นแถวสิบกว่าหลุม กลิ่นเหม็นลอยมาแต่ไกล
กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นอุจจาระปัสสาวะธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหมักหมมมานาน
เขาไม่สนใจแล้ว หาหลุมหนึ่งย่อตัวลง
พรั่งพรูออกมาครั้งใหญ่
ย่ออยู่เกือบยี่สิบนาที ความปั่นป่วนในท้องถึงได้สงบลง
เขาถอนหายใจยาว พิงแผ่นกั้น รู้สึกทั้งตัวสบายเป็นอย่างยิ่ง
และเขาก็พบปัญหาหนึ่ง
คัมภีร์กลืนกินช่างเหนือฟ้าคัมภีร์อายุวัฒนะนัก
คัมภีร์กลืนกินดูดซับได้หมดจดยิ่งกว่า
"เฮ้อ~"
"แต่หน่อไม้แบบนี้ ต่อไปกินมากไม่ได้ ต้องกินเนื้อ"
เขาเก็บตัวเรียบร้อย กลับมาถึงเรือน หลี่ฉวินซูตื่นแล้ว