หลินจุ้ยกดคำถามนั้นลงไว้ในใจ ค้อมตัวเล็กน้อย "ศิษย์พี่หลิง"
หลิงเสวียนเต๋าพยักหน้า
หลินซือหานปล่อยมือจากหลินจุ้ย แล้วหยิบห่อผ้าออกจากอก ยัดใส่มือหลินจุ้ย "พี่หลิน ข้าจะทะลวงเป็นเซียนมนุษย์หนึ่งเส้นอยู่แล้ว เก่งไหมล่ะ"
มือกลับไปเกาะแขนหลินจุ้ยอีกครั้ง ดูมีความสุขมาก
หลินจุ้ยจับข้อมือนาง ดึงมือนั้นลงจากแขนของตน
หลินซือหานชะงักไป
นางคิดว่าเป็นเพราะมีคนนอก จึงต้องรักษาระยะห่างไว้บ้าง
"พี่หลิง?"
หลินจุ้ยไม่ได้มองนาง
เขาถอยหลังครึ่งก้าว พรางระยะห่างระหว่างสองคน
แล้วจึงพูดขึ้น "ศิษย์พี่หลิน ท่านเป็นศิษย์ชั้นใน เป็นทายาทเจ้าตำหนัก ส่วนข้าเป็นแค่ศิษย์คนงาน ระหว่างเราสองคน ไม่ควรมีการคบค้าสมาคมมากเกินไป"
หลินซือหานยืนอยู่กับที่ ใบหน้าแข็งทื่อ รอยยิ้มค่อยๆ จางหาย
"เจ้าว่าอะไรนะ?" เสียงของนางเบามาก
หลินจุ้ยไม่ได้ตอบ
หยิบห่อผ้าจากอกออกมา เปิดดู
ข้างในเป็นยาหลายเม็ด ระดับดีกว่ายาผลานพลังอยู่ไม่น้อย ยังมีเนื้อแห้งของสัตว์ป่าหลายชิ้น บนเนื้อแห้งจางเห็นลวดลายอยู่รางๆ
ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น
เขามวยห่อผ้ากลับ แล้วยื่นคืนไป
“ทรัพยากรเหล่านี้สำนักใช้เพื่ออบรมเจ้า ไม่ใช่สิ่งของข้า ต่อไม่ต้องเอาของมาฝากข้า”
“พี่หลิง" เสียงของหลินซือหานสั่นเล็กน้อย "เจ้าคิดว่าข้าเป็นตัวถ่วงให้เจ้าเหนื่อยใจ หรือว่าไม่ต้องการข้าแล้วหรือ”
หลินจุ้ยส่ายหัว น้ำเสียงเรียบเฉย
"ศิษย์พี่หลิน ความทรงจำเก่าๆ ปล่อยให้มันเป็นความเขลาในวัยเยาว์เถิด"