หลี่ฉวินซูจากไปแล้ว
หลินจุ้ยปูที่นอนของเขา ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป
ชีวิตของเขาไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ทุกวันตื่นนอนตอนห้าโมงเช้า ไปตักน้ำที่อ่างน้ำล้างหน้า
น้ำยังคงเย็นเฉียบ สาดโดนหน้าทำให้สะดุ้ง
เขาคนเดียวกวัดไม้กวาดออกไป กวาดบันไดคนเดียว ไปโรงครัวรับขนมปังดำคนเดียว
ตอนกวาดพื้นไม่มีใครมาล้อเล่นกับเขาอีกแล้ว เหลือเพียงเสียงไม้กวาดครูดผ่านขั้นบันได
บางครั้งเขาจะเผลอมองไปด้านข้าง แต่ตรงนั้นว่างเปล่า
จู่ๆ เขาก็รู้สึกไม่ชิน
ไม่กี่วันนี้บรรยากาศในตำหนักคนงานก็อึมครึม เพราะมีคนหนี
ศิษย์คนงานที่เพิ่งเข้ามาใหม่สองคน ทนความลำบากไม่ได้ ทนขนมปังดำกับน้ำแกงจืดจางไม่ได้ ทนการบำเพ็ญเซียนที่มองไม่เห็นอนาคตไม่ได้
รีบรอดหนีตอนเที่ยงคืน
แต่เช้าวันรุ่งขึ้นก็ถูกศิษย์ศาลพิพากษาส่งตัวกลับมาที่ตำหนักคนงาน
หลี่ฝูหมานยังคงรอยยิ้มซื่อๆ นั้น ส่งศิษย์ศาลพิพากษากลับอย่างนอบน้อม
จากนั้นเขาก็เรียกคนทั้งสองมาข้างหน้า ตบไหล่ทั้งสอง "ในเมื่อไม่อยากทำงาน ก็ไม่ต้องทำงานอีกต่อไป"
คนทั้งสองไม่ปรากฏตัวอีกเลย
ทุกคนรู้แก่ใจว่า ไม่ได้ถูกส่งกลับ แต่... ไม่มีแล้ว
หลินจุ้ยนึกถึงคำพูดของหลินต้าซาน เมื่อก้าวเข้าสู่สำนักเซียนก็เหมือนก้าวลงสู่ทะเลลึก
เขายืนอยู่ท่ามกลางผู้คน มองรอยยิ้มบนใบหน้าน่าเกลียดของหลี่ฝูหมาน ความอบอุ่นจากศิลาลืมตัวตนในอกเพิ่มขึ้นอีกนิด ความสังหารนั้นยิ่งทวีความเข้มข้น
เหมือนกำลังเร่งเร้าให้เขาลงมือ
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
...
เวลาผ่านไปห้าวัน
หลินจุ้นั่งอยู่กลางป่าไผ่
ยาผสานพลังสองเม็ดถูกหลอมละลายจนหมด เขาลืมตาขึ้น ผายลมหายใจเศร้าหมองออกมายาวๆ
เขารู้สึกว่ากระดูกเซียนของเขา บริเวณสีแดงเข้มขยายกว้างขึ้นบ้าง