หลินจุ้ยยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ
เขากำมีดพร้าไว้ในมือ สอดส่ายสายตามองดูสภาพแวดล้อมรอบตัว
นอกจากเสียงลมแล้ว แทบไม่มีเสียงอื่นใดเลย เงียบสงัดจนน่าประหลาด
เขาไม่ต้องการให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย
โดยสัญชาตญาณ เขาอยากจะจากไป
แต่ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจ ฉุนสิบสาม สมุนไพรชนิดนี้ หากเป็นยาวิญญาณจริง นำมาใช้ฝึกบำเพ็ญ ความก้าวหน้าจะเร็วกว่ากินเนื้อมากมายนักหรือไม่
แม้จะอันตราย แต่มันก็คือโอกาส หากจากไปเช่นนี้ ก็ช่างไม่ยอมจำนนอย่างยิ่ง
เขาระงับลมหายใจ ก้าวเท้าเบา ๆ ค่อย ๆ เดินไปยังโขดหินสีแดง
ห่างจากโขดหินเพียงสามถึงสี่เมตร เงาดำเส้นหนึ่งชะโงกหัวออกมาจากซอกหิน
จากนั้นก็ค่อย ๆ เลื้อยลงสู่พื้นดิน
งูเขียวดำ ยาวกว่าหนึ่งเมตร ลำตัวดำสนิท แม้แต่ดวงตาก็เป็นสีดำ ลิ้นสองแฉกที่แลบออกมาก็เป็นสีดำ
กลางกระหม่อมของมันมีต้นหญ้าเล็ก ๆ สูงเพียงห้าเซนติเมตร ใบเดียวยืนตรง ขอบใบเป็นหยัก ๆ ลำต้นเขียวสด เรืองแสงอ่อน ๆ
ปลายใบมีรากฝอยละเอียดจำนวนมาก ราวกับงอกออกมาจากหัวของงูเขียวดำ
ฉุนสิบสาม
งูเขียวดำตัวนั้นสัมผัสได้ถึงหลินจุ้ย
มันแลบลิ้นใส่เขา ร่างค่อย ๆ เลื้อยออกมาจากซอกหิน ยังเหลืออีกหนึ่งในสามของตัวที่ยังไม่ออกมา
หลินจุ้ยกำมีดพร้าแน่น งูเขียวดำตัวนี้ เขาสังหารได้
ด้วยกำลังในตอนนี้ของเขา ตราบใดที่ไม่เจอสัตว์ปีศาจ ก็แทบไม่มีปัญหา
แต่วินาทีถัดมา งูเขียวดำก็ร่วงลงไปกะทันหัน
ไม่ใช่มันลงไปเอง มีบางอย่างดึงมันลงไปข้างล่างอย่างแรงจากใต้ซอกหิน