พื้นถนนโรยด้วยผงสีขาวคล้ายแป้ง สองข้างทางวางเทียนหอมและธูปเรียงราย อีกทั้งยังมีวัตถุทรงสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ห่อด้วยผ้าสีแดงปริศนาหลายชิ้น
ที่พิสดารที่สุดคือกลางทางมีหญิงวัยกลางคนสองคนใส่เสื้อกุยเพ้งสีดำนั่งอยู่ ผมเผ้าสยาย มีจุดแดงบนหน้าผากหลายจุด หลับตาพร่ำบริกรรมไม่หยุด ไม่รู้ว่ากำลังสวดอะไร
ภาพเบื้องหน้าอยู่เหนือความเข้าใจของชูอี นี่มันอะไรกันหมด?!
เจียงมู่หวาชำเลืองตาขวาซ้ายอย่างลับๆ ล่อๆ แล้วดึงชูอีเข้ามาใกล้ตัว บอกว่า "หนูยังเด็กไม่เข้าใจ ท่านป้าทำไปเพื่อประโยชน์ของหนูนะ! ฟังพี่นะ ไม่ว่าจะเป็นญาติสายเลือดหรือไม่ คนกับผีวิถีทางต่างกัน ถ้าไปถูกไอผีจะทำให้อายุขัยสั้น!"
"ของหนูกับพ่อหนูคนละแผ่น ใส่ไว้ใต้หมอน สามวันก็หายแล้ว"
พลางพูดพลางเจียงมู่หวายัดแผ่นยันต์สองแผ่นใส่อุ้งมือชูอี
ชูอีรับแผ่นยันต์มาด้วยท่าทางงงงวย ทำไมเธอถึงสื่อสารกับท่านป้าไม่รู้เรื่องเลย ท่านพูดอะไรกันแน่นี่!
"นี่ ห้ามทำเรื่องงมงายนะ"
ข้างประตูรถ หลินเหอยืนขึ้นตะโกนบอก
เดิมทีหลินเหอไม่ได้ตั้งใจจะลงจากรถไปยุ่งว่าลูกสาวคุยอะไรกับเจียงมู่หวา ตอนนี้เมื่อเทียบกับเธอ ชูอีไว้ใจและใกล้ชิดเจียงมู่หวามากกว่า หลินเหอจะไม่ 'เอาไข่ไปกระแทกหิน'
แต่สายตาเธอเห็นอะไรนั่น ของสีเหลืองแดงเป็นรูปสามเหลี่ยมใช่ยันต์หรือเปล่า? เจียงมู่หวาจะไม่ทำเรื่องเอามาละลายน้ำดื่มอะไรทำนองนั้นนะ?
นึกถึงปฏิกิริยาของเจียงมู่หวาในงานเลี้ยง และภาพรกรุงรังตรงหน้าบนพื้นถนน หลินเหอเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงคิดว่ามาเห็นผีแน่ๆ ถึงได้จัดแจงของพวกนี้ขึ้น