ไม่ได้เรื่องเลย! จากเดินเร็วกลายเป็นวิ่งเหยาะ ๆ เจี่ยงอันบ่นพ่ออยู่ในใจตลอดทาง
พอมาถึงระเบียงทางเดินชั้นสาม เจี่ยงอันไม่รู้ว่าแม่อยู่ห้องไหน กำลังจะลองโทรศัพท์ดู ก็เห็นพ่อกำลังเคาะประตูอยู่สุดทางเดิน
เจี่ยงเฉียวที่เสร็จจากการเข้าสังคม ไปถามคุณนายตระกูลจ้าวว่าหลินเหอไปไหน พอรู้ว่าอยู่ห้อง 310 เขาก็รีบตามมาทันที
เจี่ยงอันหอบหายใจวิ่งมาถึงตัวเจี่ยงเฉียว ข้างหลังเขามีเด็กหนุ่มหลายคนตามมา และด้านหลังเด็กหนุ่มยังมีคนอีกกลุ่ม คือคุณนายตระกูลจ้าวกับภรรยาของผู้บริหารหลายคน
นี่ทำอะไรกัน? เจี่ยงเฉียวขมวดคิ้ว
เจี่ยงอันหันไปเห็นคนตามหลังมาเยอะขนาดนี้ ก็นึกได้ว่าเป็นความผิดตัวเอง หน้าถมึงทึง
เขาเป็นคนพาคนพวกนี้มา!
จ้าวจวิ้นกับพวกเป็นคนไล่ตามเจี่ยงอันมาตั้งแต่แรก ส่วนคุณนายตระกูลจ้าวกับพวกเห็นเด็กกลุ่มหนึ่งรีบวิ่งขึ้นชั้นบน โดยเฉพาะเจี่ยงอันที่อยู่ข้างหน้า สีหน้าหนักใจมาก
นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็เลยไม่ได้สนใจอะไรอื่น รีบร้อนตามมา
ตอนนั้นเอง ประตูก็เปิดออกพร้อมเสียงคลิก
เห็นทุกคนกรูกันมาที่หน้าประตู หลินเหอชะงักไป “เกิดอะไรขึ้น?”
ด้านหลังหลินเหอ ชูอียืนอยู่ข้างโซฟา ตาแดงชัดว่าร้องไห้มา
เจี่ยงอันเห็นหลินเหอไม่เป็นอะไรก็โล่งอก เจี่ยงเฉียวดึงมือหลินเหอให้มาอยู่ข้างกาย ท่าทีสนิทสนมโดยไม่ต้องพูดก็เห็นได้ชัด
หลินเหอคิดแล้วอธิบายว่า “เด็กไม่รู้ความ พูดไปสองสามคำ กำลังงอแงน่ะค่ะ”