"หยกที่แม่ให้ผมน่ะ"
ฉืออู่รู้ทันทีว่าตัวเองถามไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะปกติแล้วคำถามแบบนี้ อีกฝ่ายไม่มีทางสนใจตอบ
ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะได้คำตอบกลับมาจริง ๆ
เรียกแม่ได้สนิทปากดีแท้! ฉืออู่เบะปาก
"ดูเนื้อหยกก็ไม่เท่าไหร่นี่"
ฉืออู่ไม่รู้เรื่องหยกเขียวหยกขาวพวกนี้หรอก แต่เขาพอรู้ว่ายิ่งใสยิ่งเงายิ่งดี
"แม่ให้ผมมาหนึ่งกล่อง ยี่สิบกว่าชิ้น ที่คั่นหนังสือกับจี้ห้อยกระแทกง่าย เลยเลือกชิ้นที่แย่ที่สุดมาใช้"
ฉืออู่: ...
ไม่รู้ทำไม น้ำเสียงเรียบ ๆ ธรรมดา ๆ แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงการอวดเล็ก ๆ
ยี่สิบกว่าชิ้น ต่อให้คุณภาพจะประมาณนี้แล้วรวมกันก็ไม่ใช่ถูก ๆ มือหนักจริง ๆ!
นึกถึงเรื่องที่ชูอีบอกว่าเบี้ยเลี้ยงจะถูกตัด ก็เพราะหลินเหอกับพ่อเป็นคนกำหนด
ค่าใช้จ่ายงกกระจิบ แต่หันไปให้ของแพง ๆ แบบนี้กับเจี่ยงอัน ลำเอียงชัด ๆ!
ฉืออู่ไม่ทันรู้ตัวว่าคิดแบบ "แย่งความรัก" แค่รู้สึกเปรี้ยวที่ปาก เปรี้ยวที่อก ส่วนจมูก...
เปรี้ยวนิดนึงจริง ๆ!
เป็นลูกพ่อเหมือนกัน ทำไมทำกับเขาแบบนี้!
"โหย หล่อนดีกับนายจังเลยนะ"
ประโยคนี้ยิ่งเปรี้ยวปรี๊ด
เจี่ยงอันยกยิ้มมุมปาก ไขว่ห้างสบาย ๆ พลิกหนังสืออ่าน "ก็ใช่น่ะสิ แม่บอกว่าผมเป็นลูกที่แม่รักที่สุด"
ถึงตอนพูดแฝดชายหญิงจะยังไม่เกิด แต่เจี่ยงอันก็เชื่อมาตั้งแต่เล็กจนโตว่าคำนั้นของแม่ยังคงมีผลเสมอ