เจียงเนี่ยนเหอยังสาว เส้นผมดกหนาเป็นเงางาม ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้ อีกอย่างคะแนนของเธอก็ไม่พอด้วย
กลิ่นหอมประจำกายมีผลทันที เจียงเนี่ยนเหอได้กลิ่นหอมที่ติดกายขึ้นมาในทันที กลิ่นจาง ๆ แต่ชวนให้ใจเต้น
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอคิดไปเองหรือเปล่า ความเจ็บปวดเบื้องล่างกลับหายไปแล้ว แถมยังรู้สึกสบายอย่างยิ่ง
【เหอเหอ นอกจากคะแนนของเธอแล้ว ฉันในฐานะระบบก็จะได้รับรางวัลบางอย่างเหมือนกัน ฉันเอาคะแนนทั้งหมดให้เธอใช้แล้ว แค่การเปลี่ยนแปลงรูปร่างหน้าตาต้องใช้เวลาสิบวันค่อย ๆ กระตุ้น เธออย่าโกรธฉันเลยนะ ได้ไหม? ฉันสัญญาว่าคราวหน้าถ้ามีเรื่องอะไรจะปรึกษาเธอก่อน จะไม่ทำไปก่อนแล้วค่อยบอกอีก】
ตอนนี้เจียงเนี่ยนเหอยังไม่อยากให้อภัยอีกฝ่าย หากยอมง่ายเกินไปก็ดูไร้ค่า
แต่มีเรื่องหนึ่งอยู่ตรงหน้า เธอจำเป็นต้องเผชิญกับมัน
หลังจากกินยาตั้งครรภ์เข้าไป เธอแทบจะแน่ใจได้ว่าตัวเองตั้งครรภ์แล้ว หากอยากให้เด็กคลอดออกมา ก็ต้องมีสถานะที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่อย่างนั้นนอกจากจะถูกคนดูแคลนแล้ว ยังอาจถูกตีตราว่ามีพฤติกรรมลามก ซึ่งในยุคนี้อาจถึงตายได้
เจียงเนี่ยนเหอลุกขึ้นยืน รวบรวมความกล้าแล้วเริ่มเดินกลับไป
ลมยามค่ำพัดพากลิ่นดินชื้นหลังฝนตกมากระทบใบหน้า ความเย็นบางเบาช่วยกดความรู้สึกว่างเปล่าที่โหมกระหน่ำอยู่ในใจลงได้เล็กน้อย
เธอจัดการอารมณ์ของตัวเองให้เรียบร้อย ผลจากการแลกของในร้านค้าค่อย ๆ แผ่ซ่านทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าจากอาการปวดเมื่อยและการเดินลำบากหายไปหมด กลับรู้สึกว่าร่างกายเบาสบาย ผิวพรรณเนียนละเอียด กลิ่นหอมจาง ๆ ที่ซึมออกมาจากใต้ผิวหนังอบอวลไปทั่วร่าง แม้แต่ตัวเธอเองยังอดใจเต้นไม่ได้เมื่อได้กลิ่น
แสงรุ่งอรุณเริ่มส่องสลัว พนักงานในโรงแรมรับรองต่างเหนื่อยล้าจนหาวหวอด ๆ ตอนเจียงเนี่ยนเหอเดินเข้าไป เธอก็เห็นภาพเช่นนี้
“เฮ้อ เป็นคุณนี่เอง”
พี่สาวที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์จำเจียงเนี่ยนเหอได้ทันที เธอรีบเปิดลิ้นชักพลางพูดว่า “เมื่อคืนคุณรีบร้อนออกไป ฉันตามไม่ทัน เลยยังไม่มีโอกาสบอกคุณ ทหารที่พาคุณมาทิ้งจดหมายไว้ให้ บอกว่าพอคุณตื่นแล้วให้ไปหาเขาได้”
พี่สาวเดินเข้ามาแล้วยื่นจดหมายให้เจียงเนี่ยนเหอ
เจียงเนี่ยนเหอรับมาอย่างเหม่อลอย ถึงได้รู้ว่าผู้ชายคนนั้นไปตั้งนานแล้ว
เขาเป็นทหารด้วยอย่างนั้นเหรอ?
เจียงเนี่ยนเหอยิ่งโกรธกว่าเดิม
ในฐานะนักศึกษาสาววัยเยาว์ เธอก็มีใจชื่นชมทหารอยู่เหมือนกัน แต่เป็นทหารแท้ ๆ จะลงมือกับผู้หญิงแปลกหน้าแบบนั้นได้ยังไง?
ศีลธรรมของเขาอยู่ที่ไหน?
ไม่ละอายต่อเครื่องแบบทหารที่สวมอยู่บ้างหรือไง?
เมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเจียงเนี่ยนเหอ เฉิงจื่อก็หดหัวที่ไม่มีอยู่จริงลงเงียบ ๆ
เธอไม่กล้าบอกว่าเหตุผลที่ผู้ชายคนนั้นควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นเพราะเธอใช้วิธีบางอย่างเข้าแทรกแซง
ถึงอย่างไรก็เป็นระบบ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีไว้เพื่อสนับสนุนการมีลูก ย่อมมีวิธีลับ ๆ ที่ไม่ค่อยมีใครรู้แอบซ่อนอยู่บ้าง
เฉิงจื่อไม่ได้คิดจะปิดบังไปนานนัก
อย่างไรเจียงเนี่ยนเหอก็ต้องมีลูกให้ผู้ชายคนนั้นสิบคน ภารกิจก็คือภารกิจ แต่เธอก็ผูกพันกับเพื่อนคนนี้ไม่น้อย จึงอยากให้เจียงเนี่ยนเหอมีชีวิตแต่งงานที่มีความสุขด้วย
อีกอย่าง เธอเคยรับปากเจียงเนี่ยนเหอแล้วว่าต่อไปจะไม่ใช้วิธีสกปรกกับเธออีก และจะไม่โกหกเธอด้วย
ครั้งนี้เป็นเพราะไม่มีทางเลือก หากมีครั้งหน้า...แม้แต่ตัวเธอเองก็คงให้อภัยตัวเองไม่ได้
เจียงเนี่ยนเหอรับจดหมายมา ขอโทษอีกฝ่าย แล้วเดินออกไปพลางหยิบกระดาษในซองออกมา
บนกระดาษในซองมีเพียงที่อยู่หนึ่งแห่ง ไม่มีตัวอักษรเกินมาแม้แต่คำเดียว ดูเย็นชาเป็นพิเศษ
เจียงเนี่ยนเหอทำหน้าเรียบเฉย แต่แม้แต่สายลมที่พัดผ่านตัวเธอก็ยังสัมผัสได้ถึงความน้อยใจ
นิ้วมือเผลอกำแน่น บีบกระดาษแผ่นนั้นจนยับคามือ
เธอก้าวขาแล้วหันหลังเดินจากไปทันที
【เหอเหอ เราจะกลับโรงเรียนกันหรือ?】
เฉิงจื่อถามอย่างหยั่งเชิง น้ำเสียงขาดความมั่นใจ
“ไม่” เจียงเนี่ยนเหอก้าวยาว ๆ ไม่นานก็เดินมาได้ไกลมาก “ไปสถานีตำรวจ ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนี่ข่มขืนเด็กสาวแล้วยังทำตัวกร่าง ฉันจะทำให้มันได้รับผลที่ต้องรับให้ได้”
เฉิงจื่อแทบจะร้องไห้ออกมา เธอไม่สนแล้วว่าเจียงเนี่ยนเหอจะเกลียดตัวเองมากขึ้นหรือเปล่า รีบสารภาพความจริงออกมาทันที
【เหอเหอ ที่จริงเป็นความผิดของฉันทั้งหมด ฉันตรวจพบว่าเขาเป็นผู้ชายคุณภาพดี ก็เลยแทรกแซงนิดหน่อย ตอนนั้นเขา...ควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนกัน】
ฝีเท้าของเจียงเนี่ยนเหอหยุดกึก
ถ้าเธอไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกที่ควบคุมตัวเองไม่ได้มาก่อน บางทีเธอคงไม่เข้าใจ แต่เพราะเคยผ่านมันมาแล้ว จึงพอจะเข้าใจอีกฝ่ายขึ้นมาบ้าง
ขนตาของเธอสั่นไหว ก่อนจะหลับตาแน่น ผ่านไปเนิ่นนานจึงพูดเสียงเย็นว่า “เฉิงจื่อ บางทีตั้งแต่แรกเธอก็ไม่ควรสอนเรื่องค่านิยมที่ถูกต้องกับเหตุผลพวกนั้นให้ฉัน เธอน่าจะสอนให้ฉันทำทุกวิถีทางเพื่อผลประโยชน์ ถ้าเป็นอย่างนั้น เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นตอนนี้ก็คงไม่ทำให้ฉันเจ็บปวดขนาดนี้”
เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังมาจากในหัว เจียงเนี่ยนเหอรับรู้ได้ว่าเฉิงจื่อเองก็ทรมานมาก
อีกฝ่ายเอาแต่ขอโทษอย่างสุดกำลัง เจียงเนี่ยนเหอไม่ได้สนใจ
ไม่นาน เธอก็ไม่มีเวลาไปใส่ใจอีก
พ่อแม่ตระกูลเจียงมาพร้อมกับพี่สาวและพี่เขย พอเห็นเจียงเนี่ยนเหอ หลิวเยี่ยนก็วิ่งเข้ามาทั้งน้ำตา ตีแขนเธอแรง ๆ หลายที แต่จริง ๆ แล้วไม่ได้ออกแรงมากนัก
“นังเด็กตัวแสบ แกหายไปไหนมา? รู้ไหมว่าที่บ้านเป็นห่วงแค่ไหน?” หลิวเยี่ยนร้องไห้สะอึกสะอื้น พลันนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาได้ จึงรีบดึงเจียงเนี่ยนเหอให้หันซ้ายหันขวาสำรวจ
เสื้อผ้าบนตัวเธอเปียกฝนไปหมด อีกทั้งยังมีทักษะที่ระบบซื้อมาให้ช่วยเสริม จึงดูไม่ออกเลยว่ามีอะไรผิดปกติ
เรื่องนั้นกลับทำให้ทุกคนวางใจขึ้นบ้าง
หลังจากหมดห่วงแล้ว ก็เริ่มรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ไม่กล้าสบตาเจียงเนี่ยนเหอ
เจียงเซิ่งลี่เดินเข้ามาดึงภรรยาไว้ แล้วหันมาพูดกับเจียงเนี่ยนเหอว่า “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว อย่ามายืนให้คนอื่นหัวเราะเยาะอยู่ข้างนอกเลย รีบกลับบ้านกันเถอะ มีอะไร...กลับไปค่อยคุยกัน”
หลิวเยี่ยนยังจับแขนเจียงเนี่ยนเหอไว้ แต่เธอดึงแขนกลับ
เธอมองพ่อแม่ด้วยสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย “พ่อ แม่ หนูขอถามแค่คำเดียว เรื่องเมื่อคืน พ่อกับแม่มีส่วนเกี่ยวข้องไหม?”
ที่จริงคำตอบอยู่ในใจเธอแล้ว ที่ถามออกไปก็เพียงเพราะยังทำใจยอมรับไม่ได้
เจียงเซิ่งลี่เป็นผู้ชายประเภทชายเป็นใหญ่ พูดไปแล้วว่ามีอะไรค่อยกลับบ้านไปคุยกัน แต่เจียงเนี่ยนเหอยังถามด้วยน้ำเสียงเหมือนซักไซ้ เขาก็เดือดขึ้นมาทันที
“เรื่องเมื่อคืนอะไรกัน? เมื่อคืนแกวิ่งออกมาไม่บอกไม่กล่าว ฉันกับแม่แกยังไม่ได้ว่าแกเลย แกกลับมาทำหน้าบึ้งใส่ใคร? ฉันเลี้ยงแกมาตั้งแต่เล็กจนโต ยังกลายเป็นว่าฉันทำผิดอีกหรือไง?”
ในบ้าน เจียงเซิ่งลี่เป็นคนตัดสินใจทุกอย่างมาตลอด หลิวเยี่ยนเคยชินกับการอดทนกับความไม่เป็นธรรม และเคยชินกับการให้ลูก ๆ ต้องอดทนด้วย
เธอรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย แต่กล้าพูดกับเจียงเนี่ยนเหอเท่านั้น “เหอเหอ อย่าพูดต่อเลย แม่กับพ่อแล้วก็พี่สาวเป็นห่วงลูกทั้งคืน แม่รู้ว่าลูกโกรธ มีอะไรกลับบ้านแล้วค่อยคุยกันนะ ได้ไหม?”
เมื่อเห็นแวววิงวอนบนใบหน้าของแม่ คราวนี้เจียงเนี่ยนเหอไม่ได้เลือกที่จะยอมอีก
เพราะตอนที่พวกเขาเลือก คนที่ถูกสละทิ้งก็คือเธอเหมือนกัน
แม้จะโน้มน้าวตัวเองในใจได้แล้ว เจียงเนี่ยนเหอก็ยังอดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้
เพียงชั่วข้ามคืน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด
ช่างเถอะ ไม่สำคัญแล้ว
ปล่อยให้เป็นแบบนี้แหละ
เหตุผลที่เธอตกลงช่วยเฉิงจื่อ ก็เพราะเฉิงจื่อเคยช่วยเธอไว้มากเหมือนกัน แค่นั้นเอง
เจียงเนี่ยนเหอปลอบใจตัวเองเช่นนี้อยู่ในใจ
……
โรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งแห่งมณฑลหนาน
ลู่เซี่ยงหนานถือผลตรวจในมือแล้วถามหมออีกครั้ง “คุณหมอ ผลตรวจนี้มีโอกาสผิดพลาดหรือเปล่าครับ?”