หมอเป็นชายชราที่ไว้หนวดเครา ทำงานเป็นแพทย์มาหลายสิบปี จึงค่อนข้างถือตัว นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนสงสัยฝีมือการรักษาของเขา เขาจึงเชิดหนวดถลึงตาใส่ทันที
ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้สวมเครื่องแบบทหารและมีบุคลิกไม่ธรรมดา เขาคงไล่ออกไปแล้ว
เขาใช้นิ้วจิ้มใบผลตรวจอย่างแรง «ร่างกายของคุณแข็งแรงยิ่งกว่าวัวเสียอีก ผมยังไม่เคยเจอคนที่จงใจหาเรื่องใส่ตัวเองแบบคุณมาก่อน ประสบการณ์รักษาคนไข้หลายสิบปีของผมก็วางอยู่ตรงนี้ ถ้าคุณไม่เชื่อจริง ๆ ก็ไปให้คนอื่นตรวจได้เลย»
ลู่เซี่ยงหนานขมวดคิ้วแน่น ในใจสับสนลังเลอย่างหนัก นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่โดยไม่พูดอะไร
หมอชราเริ่มหมดความอดทน เขาเคาะโต๊ะเร่ง «สหาย ถ้าไม่มีคำถามอื่นก็ช่วยหลีกทางหน่อย คนข้างหลังยังรอตรวจอยู่นะ»
ลู่เซี่ยงหนานลุกขึ้นเดินออกไป แต่ก้าวย่างกลับเชื่องช้ามาก ขณะที่ประตูกำลังจะเปิด เขากลับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงปิดประตูลงกะทันหัน แล้วหันกลับไปหาหมอชรา
ท่าทางเคร่งขรึมจริงจังของเขาทำเอาหมอชราหัวใจเต้นรัว นึกว่าอีกฝ่ายจะมาหาเรื่อง
แต่ลู่เซี่ยงหนานกลับเดินมานั่งลงตรงหน้าเขาอีกครั้ง แล้วกระซิบสองสามคำ หมอชราพลันเผยสีหน้าพูดไม่ออก
เขาส่งสัญญาณให้ลู่เซี่ยงหนานยื่นมือออกมา แล้วจับชีพจรให้ ทว่าหัวคิ้วกลับยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ในห้องน้ำ ลู่เซี่ยงหนานล้างมือจนสะอาด ก่อนกลับเข้าห้องตรวจแล้วส่ายหน้าให้หมอชรา
หมอชราถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนกล่าวว่า «หลายเรื่องบนโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน โดยเฉพาะร่างกายคน อาการป่วยอย่างเดียวกันยังแสดงออกมาแตกต่างกันได้ ยิ่งไปกว่านั้น...»
เขาพูดแล้วหยุดไป «แต่จากที่คุณเล่ามา อีกฝ่ายอาจเป็นคนที่คุณรักสุดหัวใจ ความปรารถนาในใจที่พุ่งถึงขีดสุดก็อาจกระตุ้นให้ร่างกายตอบสนองได้เหมือนกัน หรือไม่ก็...ลองคิดเสียว่าอีกฝ่ายเป็นของขวัญจากสวรรค์ที่มอบให้คุณ»
บางทีอาจเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีคำอธิบาย
หมอชราใช้ชีวิตมาหลายสิบปี นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาพบเรื่องแบบนี้
ส่วนคำว่า ‘ของขวัญจากสวรรค์’ นั้น กลับสลักลึกอยู่ในใจของลู่เซี่ยงหนาน
เขารีบออกจากโรงพยาบาล ขับรถกลับไปยังสถานที่พักรับรอง แต่กลับพบว่าเจียงเนี่ยนเหอออกไปแล้ว
โชคดีที่เธอเอาจดหมายที่เขาทิ้งไว้ไปด้วย เขาได้แต่หวังว่าเธอจะไม่โกรธเรื่องนี้ และติดต่อเขาโดยเร็ว เพื่อให้เขามีโอกาสชดเชยให้เธอ
ลู่เซี่ยงหนานเองก็นึกไม่ถึงว่าการรอคอยครั้งนี้จะยาวนานถึงเพียงนั้น
หนึ่งเดือนต่อมา
ห้องทำงานของผู้บังคับบัญชา
แม้อยู่ห่างออกมาไกล ก็ยังได้ยินเสียงคำรามจากด้านใน
«ลู่เซี่ยงหนาน ฉันเตือนแกไว้เลยนะ คราวนี้แกต้องไปดูตัว ไม่ไปก็ต้องไป อย่าคิดว่าฉันไม่มีทางจัดการแกได้ ดูอายุตัวเองบ้างสิ ต่อให้แกไม่คิดถึงเรื่องครอบครัว อย่างน้อยก็ควรคิดถึงอนาคตของตัวเอง!»
เมื่อพูดถึงอนาคต ลู่เซี่ยงหนานก็รู้ว่าผู้บังคับบัญชาหวังดีกับเขา
เขาจึงได้แต่บอกตามตรง «ผมมีคนที่ชอบแล้ว ตอนนี้กำลังตามจีบอยู่ เรื่องแต่งงานของผม พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงให้วุ่นวาย ผมรับรองว่าจะจัดการเอง»
นับตั้งแต่คืนนั้น ร่างอรชรแสนเย้ายวนในความมืดก็ตราตรึงอยู่ในใจเขาไม่รู้ลืม เขาเฝ้ารอให้อีกฝ่ายติดต่อมาอยู่เสมอ
ต่อมาเขารอแล้วรอเล่าก็ยังไม่ได้ข่าว แต่เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่าพูดถึง เพื่อรักษาชื่อเสียงของอีกฝ่าย เขาจึงทำได้เพียงตามหาอย่างลับ ๆ ทว่าก็ไม่พบข่าวคราวแม้แต่น้อย
แต่ลู่เซี่ยงหนานตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม อีกฝ่ายจะต้องเป็นภรรยาของเขาเท่านั้น
เพราะร่างกายของเขาตอบสนองต่อเธอเพียงคนเดียว
หลังจากได้รับบาดเจ็บในปีนั้น เขาเคยท้อแท้อยู่พักใหญ่ กว่าจะรวบรวมกำลังใจกลับมาได้
แม้เขาจะไม่ยอมรับความรู้สึกด้อยค่าในใจมาโดยตลอด แต่นี่ก็เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
สำหรับผู้ชายคนหนึ่ง ความสามารถบางอย่างจะไม่มีก็ได้ แต่จะขาดไปไม่ได้
หมอชราพูดถูก นั่นคือของขวัญจากสวรรค์ที่มอบให้เขา หากไม่คุกเข่ารับไว้ก็เท่ากับไม่รู้จักบุญคุณ
«แกมีคนที่ชอบกับเขาที่ไหนกัน! อย่ามาหลอกฉันเลย สหายชุ่ยเหลียนถึงจะเป็นม่าย แต่ก็เป็นสาวงามอย่างแท้จริง แถมยังมีลูกสาวติดมาด้วย ถ้าแกแต่งกับเธอ...» เลี้ยงเด็กให้เติบโตดี ๆ ก็เท่ากับได้สร้างครอบครัวขึ้นมาแล้ว
คำพูดที่เหลือผู้บังคับบัญชาไม่กล้าพูดให้ชัด กลัวลู่เซี่ยงหนานจะรับไม่ไหว
«ฉันอุตส่าห์ให้ภรรยาช่วยเกลี้ยกล่อมสหายชุ่ยเหลียนจนยอมตกลงแล้ว แกก็อย่ามัวแต่เรื่องมาก รีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วให้พี่สะใภ้พาไปพบเธอ»
ไม่ว่าจะเป็นในกองทัพหรือที่ทำงาน ความสามารถส่วนตัวนั้นสำคัญ แต่ก็ไม่ได้ตัดสินทุกอย่าง
เมื่อเทียบกับอายุของเจ้าหนุ่มคนนี้ ตำแหน่งของเขาไม่ได้ต่ำเลย แต่หากคิดจะเลื่อนขั้นสูงขึ้นไปอีก ก็ไม่ได้ดูแค่ความดีความชอบกับประสบการณ์เท่านั้น ครอบครัวก็เป็นปัจจัยสำคัญเช่นกัน
น่าเสียดายที่เจ้าหนุ่มคนนี้มีปัญหาทางร่างกาย คนอื่นไม่รู้ แต่ในฐานะผู้บังคับบัญชาที่ดูแลเขามานาน ผู้บังคับบัญชาย่อมรู้ดี
หากแต่งกับสาวบริสุทธิ์ก็กลัวจะทำให้อีกฝ่ายเสียเวลา จนหญิงสาวขุ่นเคืองใจ ถึงตอนนั้นชีวิตคู่ไม่เพียงช่วยส่งเสริมเขาไม่ได้ แต่อาจกลายเป็นตัวถ่วงเสียด้วยซ้ำ
ลู่เซี่ยงหนานขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบมองผู้บังคับบัญชาอย่างไม่หวั่นเกรง «ผมพูดจริงครับ ผมมีคนที่ชอบแล้ว และจะไม่แต่งกับใครนอกจากเธอ เรื่องที่สหายชุ่ยเหลียนเป็นม่าย ผมเห็นใจเธอมาก แต่ผมแต่งกับสหายชุ่ยเหลียนไม่ได้ ขอให้คุณเข้าใจด้วยครับ»
ผู้บังคับบัญชายังคงไม่เชื่อ เว้นแต่ลู่เซี่ยงหนานจะพาตัวคนคนนั้นมาให้เขาดูด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นก็ต้องเชื่อฟัง ไปดูตัวแต่โดยดี
ลู่เซี่ยงหนานเป็นบุคลากรคนสำคัญที่เขาตั้งใจบ่มเพาะ หากไม่บาดเจ็บจนมีปัญหาในบางเรื่องที่พูดลำบาก เขาคงเป็นลูกเขยที่เหมาะสมที่สุดในใจผู้บังคับบัญชา
น่าเสียดาย...
ถึงตอนนี้จะไม่ได้เป็นลูกเขยของเขา ก็จะแต่งกับใครส่งเดชไม่ได้ หากได้คนที่นิสัยไม่ดีมา อาจส่งผลต่ออนาคตอย่างมาก
ยิ่งไปกว่านั้น สามีของสหายชุ่ยเหลียนก็เสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ เธอเป็นผู้หญิงบอบบาง แถมยังมีลูกสาวที่เพิ่งคลอด ชีวิตข้างหน้าคงไม่ง่าย
ถ้าทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกัน ก็จะช่วยแก้ปัญหาได้ถึงสองเรื่อง แต่ตอนนี้ลู่เซี่ยงหนานกลับยืนกรานปฏิเสธ เรื่องจึงยุ่งยากขึ้นมา
ลู่เซี่ยงหนานยังหาตัวเธอไม่พบ แล้วจะพาเธอมาให้ผู้บังคับบัญชาดูได้อย่างไร?
เรื่องนี้ยิ่งทำให้ผู้บังคับบัญชามั่นใจว่า คนที่ลู่เซี่ยงหนานบอกว่าชอบนั้นเป็นแค่เรื่องแต่งขึ้น เพื่อใช้ปฏิเสธการดูตัวเท่านั้น
ลู่เซี่ยงหนานเดินออกจากห้องทำงานของผู้บังคับบัญชาด้วยความอัดอั้น กลับมาถึงที่พักของตัวเองก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังกรุ๊งกริ๊ง
ทหารที่อยู่ด้านนอกเหลือบมองเข้ามา ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร แต่เห็นท่านผู้พันลู่ที่พวกเขาเคารพนับถือมาโดยตลอด ตัวแข็งเกร็งไปทั้งร่าง แววตาก็สว่างขึ้นหลายส่วน
ร้านน้ำชาเก่าตรงหัวมุมถนน เจียงเนี่ยนเหอนั่งอยู่ด้านในอย่างกระสับกระส่าย
มีเงาคนเดินผ่านข้างกาย ราวกับสายลมกร้าวสายหนึ่ง ก่อนหยุดลงข้างเธอ
เธอไม่เงยหน้าขึ้น แต่ก็สัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงของอีกฝ่ายที่จับจ้องมาที่เธอไม่วางตา
เจียงเนี่ยนเหอฟังเฉิงจื่อบ่นอยู่ในหัว สีหน้ายังคงสงบนิ่ง จนกระทั่งอีกฝ่ายนั่งลงตรงข้ามเธอ
เธอเงยตาขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำ แววตาฉายความตื่นตระหนกและน้อยใจ ทั้งยังแฝงความพึงพอใจไว้เล็กน้อย
คืนนั้นมืดมาก เธอแทบไม่มีสติ ถูกอีกฝ่ายชักนำไป และมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร
แม้เฉิงจื่อจะย้ำครั้งแล้วครั้งเล่าว่าลู่เซี่ยงหนานแค่อายุมากกว่าเธอหน่อย รูปร่างหน้าตาก็หล่อระดับท็อป แต่เธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก
ผู้ชายที่มีทั้งอำนาจและฐานะ แถมหน้าตาก็ไม่เลว จะยังไม่ได้แต่งงานตอนอายุสามสิบได้อย่างไร?
ต่อให้เขายอม คนในครอบครัวก็คงไม่เห็นด้วย ส่วนคนรอบข้างยิ่งต้องหาทางขัดขวางแน่
จนถึงตอนนี้ เมื่อได้เห็นอีกฝ่ายด้วยตาตัวเอง เธอถึงได้เชื่อเฉิงจื่ออย่างสนิทใจ
เฉิงจื่อไม่ได้หลอกเธอจริง ๆ