ไม่มีใครสนใจคำพูดและการเยาะเย้ยของหลัวจิ่ว ไม่มีใครคิดว่าในตอนนี้เขาจะรู้สึกอับอายและหมดพลังหรือไม่
เมื่อนึกถึงวันแรกของการแข่งขันเดิน ชายคนนี้โอ้อวดและพูดจาโวหารในช่องแชท ท่าทางหยิ่งผยองและบารมีไร้เทียมทาน เมื่อเทียบกับตอนนี้แล้วยิ่งน่าสมเพชมากขึ้น
เส้นทางการแข่งขันเดินนั้นโหดร้าย ผู้ที่ไม่ได้นำหน้าไปไกลล้วนมีโอกาสถูกคัดออกและถูกละเลยได้ตลอดเวลา
ในตอนนี้ ช่องแชทมีผู้ใช้จำนวนมากที่สนใจเพียงสิ่งเดียว: ข้อมูลที่ซูเหยี่ยนขายไปคืออะไร?
เมื่อรวมกับท่าทีและรายละเอียดที่อู๋เสียนไม่เคยปิดบัง ทุกคนพอจะเดาเนื้อหาของข้อมูลนั้นได้ ต่างพากันพูดและแท็กซูเหยี่ยน อยากจะลองเลียบเคียงให้ได้อะไรบางอย่าง
แต่ซูเหยี่ยนปิดปากไม่พูด มีท่าทีเดียว: "ซื้อขาย"
เอาเงินมาซื้อ ไม่เช่นนั้นไม่ต้องพูด
การเปิดเผยฟรีหกชั่วโมงก็เป็นไปไม่ได้ ข้อมูลมูลค่าสองหมื่นจะโยนทิ้งไปแบบนั้นไม่ได้
การแลกเปลี่ยนข้อมูลก็เป็นไปไม่ได้ ใครจะรู้ว่ามีนักต้มตุ๋นที่อยากได้ของฟรีหรือไม่ ตอนนี้ซูเหยี่ยนยึดมั่นอย่างเดียว: ตั้งแต่พวกพาหนะสมุนก่อเรื่อง เขาซื้อข้อมูลและขายข้อมูลเท่านั้น แลกด้วยเหรียญโลหิตและการ์ดล้วน ๆ ไม่เอาเรื่องอื่น!
แม้แต่การ์ดสมุนก็ไม่เอา เพราะเมื่อการ์ดสมุนถูกอัญเชิญแล้วจะผูกพันกับผู้ใช้ ไม่มีมูลค่าการซื้อขาย
อยากโกรธ ก็โกรธพวกที่ก่อเรื่องทำลายตลาดสิ ไม่เช่นนั้นคุณซูก็เต็มใจเป็นคนดีอยู่หรอก
ต่อท่าทีแข็งกร้าวของซูเหยี่ยน ผู้ใช้ส่วนใหญ่ผิดหวังมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เพราะคนส่วนใหญ่ที่นี่ต้องขอร้องให้ซูเหยี่ยนช่วยเหลือ ไม่มีใครอยากโง่ไปโกรธซูเหยี่ยนเหมือนพวกหลัวจิ่ว
และในขณะที่ทุกคนถามอะไรไม่ได้ ผู้ใช้ที่แข็งแกร่งบางคนก็สังเกตเห็นข้อมูลใหม่ ต่างพากันแท็กซูเหยี่ยน
หลี่ต้าลี่: "@ซูเหยี่ยน สองหมื่น ฉันอยากได้ข้อมูลที่เพิ่งขายไป"
หวังสิง: "@ซูเหยี่ยน พี่ ฉันก็อยากได้ หนึ่งหมื่นได้ไหม ขอแค่ครึ่งเดียวก็พอ"