"รักษา"
ซูเหยี่ยนสั่งอย่างใจเย็น ทำลายความเงียบ
ไม่มีใครขัดคำสั่งนายท่าน น้ำเสียงนี้คือคำสั่งบังคับ
สมุนในหน่วยรักษาต่างขยับตัว การ์ดรักษาหลายใบถูกใช้ วิธีรักษาหลายอย่างถูกประเมินแล้วนำมาใช้ ร่างของนาตาชาเริ่มส่องแสงจากการ์ดรักษาต่างๆ อย่างช้าๆ
นาตาชานอนอยู่ในซากปรักหักพัง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง ดูเหมือนจะอยากจะพูดโน้มน้าวซูเหยี่ยน แต่เธอหมดแรงจะส่งเสียงแล้ว
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
ซูเหยี่ยนมองนักล่าหญิงที่บาดเจ็บตลอดเวลา ถามโดยไม่หันกลับมา
คำถามนี้ถามจิ้ง
"นายท่าน เธอไม่รอเสบียงของทีมสาม ล่วงหน้าเข้าไปในช่องว่างเพื่อสำรวจ..."
"ฉันไม่ได้อยากฟังเรื่องนี้!"
ซูเหยี่ยนขัดจังหวะคำพูดของจิ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ยิ้มต้อนรับใคร
นายท่านสีหน้าเรียบเฉย สมุนรอบข้างต่างก้มหน้า ไม่มีใครกล้ามองเขาอีกต่อไป
ชายหนุ่มคนนี้ ตอนนี้มีกลิ่นอายที่บอกไม่ถูก นั่นคือความโกรธของผู้มีอำนาจจริงๆ
แต่การเลือกของเขาที่มีต่อนาตาชา ก็ดูเหมือนจะยืนยันสิ่งที่จิ้งพูด ไม่ใช่คำโกหก
"เธอจะบอกฉันว่านาตาชาไม่ฟังคำสั่งเธอเหรอ? หรือว่าเธอไม่มีความสามารถพอที่จะนำทีม?"
ซูเหยี่ยนหรี่ตา จิ้งเงียบไม่แก้ตัว
เขาเชื่อใจจิ้งอย่างมาก เชื่อว่าเด็กสาวคนนี้จะนำพามาซึ่งขนาดกำลังรอดชีวิตตามพิมพ์เขียวที่วางไว้ ถึงแม้จะไปไม่ถึงจุดนั้น... แค่ทำตามความตั้งใจของเขา นำทีมร้อยคนนี้ให้ดีล่ะ?
ซูเหยี่ยนทุ่มทรัพยากรถึงสองวันเต็มอยู่ที่นี่ แต่กลับได้ผลลัพธ์ที่กำลังรบระดับ SR ที่มีอยู่ไม่มากได้รับบาดเจ็บสาหัส ถึงกับยังไม่ได้เจอหัวหน้าเลยด้วยซ้ำ!
ผลลัพธ์แบบนี้ ซูเหยี่ยนรับไม่ได้
เขารีบประเมินความสามารถของจิ้งใหม่ ระดับการ์ดอาจจำกัดบางอย่างจริงๆ
ฝูงชนแยกออก เฒ่าเฉินกับต้าหู่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า "...นายท่าน ไม่ใช่ความผิดของคุณหนูจิ้ง พวกเราล้ำหน้าไปเอง"
"ล้ำหน้า"
ซูเหยี่ยนหัวเราะแห้ง "พวกเธอจะบอกฉันหมดเลยว่า นาตาชาเป็นคนโง่ รู้ว่ามีความเสี่ยงสูงก็ยังจะไปตายอย่างนั้นเหรอ!"
"......"
ไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ คนที่ตัดสินใจคือนาตาชา นี่คืออุบัติเหตุที่ไม่มีใครควบคุมได้
"พูดมาเถอะ บาดเจ็บมาได้ยังไง เจออะไรเข้ามา"