ใบหน้าของหวังอังเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาแล้ว ความยินดีปรีดาเมื่อครู่นี้หายวับไปกับตา
เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลิวหมิง แล้วตวาดถาม
"หลิวหมิง นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
"สภาพครอบครัวของลู่หลีแบบนี้ ทางโรงเรียนไม่ได้ออกเงินช่วยเหลือหรือไง?"
หลิวหมิง: ???
เงินช่วยเหลือ?
ที่ไหนมีเงินช่วยเหลือ?
เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าโรงเรียนมีโครงการช่วยเหลือนักเรียนยากจน?
ตอนนี้เจิ้งซิวหลินหันไปมองเลขาคนหนึ่งข้างกาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ
"ให้คนที่รับผิดชอบงานแก้ไขความยากจนของทางอำเภอมาที่นี่หน่อย"
"ครับ ท่านนายอำเภอ"
ป้าอ้วนวังเป็นคนจิตใจเรียบง่าย แต่ตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศมันผิดปกติไป
เธอพูดอย่างกังวล
"นายอำเภอ ฉันพูดผิดไปหรือเปล่า?"
"ไม่ผิด"
"เป็นเพราะงานของพวกเราทำได้ไม่ดีเอง"
"ผมเองก็มีส่วนรับผิดชอบ"
พอเจิ้งซิวหลินพูดจบ ทุกคนในที่นั้นถึงกับตกใจพร้อมหน้ากัน
ระหว่างนั้น เลขาก็ถือโทรศัพท์เดินกลับมา
"นายอำเภอ ประธานหลิวของสำนักงานแก้ไขความยากจนกำลังจะมาถึงในอีกสักครู่"
พูดจบ เขาก็โน้มตัวลงมากระซิบเบา ๆ
"ท่านนายกเทศมนตรีวังกำลังมาถึง คาดว่าอีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึง"
"ผมรู้แล้ว"
ได้ยินดังนั้น เจิ้งซิวหลินก็ลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปจับมือของป้าอ้วนวัง
"ป้า วันนี้ที่ป้าพูด ผมจำไว้หมดแล้ว"
"และก็ต้องขอบคุณป้าด้วย ที่ผ่านมาที่ดูแลน้องลู่หลี"
พูดจบ เจิ้งซิวหลินก็หมุนตัวเดินออกไปทางปากซอย ทุกคนเห็นดังนั้นก็รีบเดินตามไป
——————
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
คณะกรรมการอำเภอหลินซาน
ภายในห้องประชุมอันกว้างใหญ่ เงียบสงัดจนน่ากลัว อึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก
แอร์กลางพัดลมเย็นฉ่ำ แต่ทุกคนกลับรู้สึกว่าเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหัว