พูดมาถึงตรงนี้ หวังหลินก็ชะงักไปชั่วครู่
สายตากวาดมองไปทั่วห้องประชุม ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
"ว่าแต่... หนุ่มอันดับหนึ่งของเราไปไหน? ทำไมไม่เห็นตัวลู่หลีเลยสักครั้ง?"
เจิ้งซิวหลินรีบลุกขึ้นตอบทันที: "ท่านนายกเทศมนตรี ลู่หลีออกไปตั้งครึ่งเดือนแล้ว ยังไม่กลับบ้านเลย พวกเราพึ่งลองติดต่อที่บ้านเขาเมื่อกี้ เบอร์ก็ปิดตลอด ติดต่อไม่ได้เลยจริง ๆ"
หวังหลินขมวดคิ้วมุ่นทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในพริบตา
"วันนี้เป็นวันอะไร? วันประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย วันแห่งความยินดีที่ได้ตัวอันดับหนึ่ง แต่เขาดันไม่อยู่บ้าน แถมหายตัวไปตั้งครึ่งเดือน?"
แค่ประโยคเดียว ก็ยกเรื่องขึ้นสู่ระดับร้ายแรงที่สุดทันที
ทุกคนในห้องประชุมใจหายวาบไปพร้อมกัน
ตอนนี้หวังอังรีบชิงพูดแทรกขึ้นมา พยายามกู้สถานการณ์
"ท่านนายกเทศมนตรี ผมรู้เรื่องนี้ดี ลู่หลีสนิทกับน้องเจียงอวี๋จากโรงเรียนเรา ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมาตลอด เจียงอวี๋น่าจะรู้เรื่องของเขามากที่สุด"
"อีกอย่าง เจียงอวี๋สอบได้ดีมากปีนี้ อันดับทั่วประเทศทะลุหมื่นต้น ๆ ผลการเรียนเยี่ยมมาก"
"คุณแม่ของเธอคือสหายสวีชิง ทำงานอยู่ในคณะกรรมการการศึกษาประจำอำเภอเรานี่แหละ"
หวังหลินพยักหน้าเบา ๆ: "งั้นเชิญสหายสวีชิงมาที่นี่หน่อยสิ"
ไม่ถึงไม่กี่นาที สวีชิงก็รีบร้อนมาถึงห้องประชุม
พอเดินเข้าไปเห็นผู้บริหารทั้งระดับอำเภอและระดับเมืองนั่งเต็มห้อง บรรยากาศใหญ่โตขนาดนี้ ก็อดรู้สึกหวั่น ๆ ไม่ได้
ตัวเองก็แค่หัวหน้าชั้นผู้น้อยในคณะกรรมการการศึกษา ไม่เคยถูกเรียกตัวมาแบบเร่งด่วนขนาดนี้มาก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งใจไม่ดี
หวังหลินเห็นเธอเดินเข้ามา สีหน้าก็ผ่อนคลายลงบ้าง น้ำเสียงก็นุ่มนวลขึ้น