ทางนั้นช่างยากเย็น ทางนั้นช่างยากเย็น หนทางคดเคี้ยวมากมาย แล้วเงินอยู่ไหน?
ไม่มีเงิน เดินไปทางไหนก็ติดขัดจริง ๆ
หรือจะไปขอยืมเจียงอวี๋ดี?
ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา ลู่หลีก็ส่ายหน้าทันที
ไม่จำเป็น
อีกอย่างตัวเองจะออกเดินทาง ถ้าไปยืมเงินเจียงอวี๋แล้วเธอถามเหตุผล เผลอ ๆ จะงอแงขอตามไปด้วย
แบบนั้นจะยังเป็นนักเดินทางผู้เดียวดายอยู่หรือเปล่า?
ระบบกำหนดไว้แล้วว่าเขาต้องออกเดินทางคนเดียว
หันไปมองบ้านเล็ก ๆ ที่ว่างเปล่า ของใช้ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่ขายได้
หรือจะขายมือถือดี?
ไม่ได้ ถ้าขายมือถือไปแล้วจะเอาอะไรพิมพ์งานระหว่างทาง?
คิดไปคิดมา ลู่หลีก็ได้วิธีหาเงิน นั่นคือการขายไอดีเกม
ฝีมือเกมของเขาถือว่าใช้ได้ บัญชีเกมลีกออฟเลเจนด์อยู่ระดับไดมอนด์ 1
ถึงแม้ในไอดีจะไม่มีสกินอะไร แต่เพราะเล่นมานาน ตัวละครก็เก็บได้ครบแล้ว
ขายไปสักไม่กี่ร้อยหยวนน่าจะไม่มีปัญหา
มีเงินทุนตั้งต้น แล้วค่อยหาวิธีหาเงินระหว่างทางก็ไม่สาย
คิดได้แบบนี้ ลู่หลีไม่ลังเลแม้แต่น้อย หยิบมือถือออกมาเปิดเว็บไซต์ซื้อขายบัญชีเกม
ดูบัญชีที่ราคาพอ ๆ กันแล้ว ลู่หลีก็ตั้งราคาขายบัญชีของตัวเองให้ถูกกว่าเล็กน้อย แล้วลงประกาศขาย
จากนั้นก็สะพายเป้เดินออกจากบ้านไปท่ามกลางความมืด
เพิ่งจะเดินออกจากชุมชนแออัด ก็ชนเข้ากับป้าอ้วนหวัง เพื่อนบ้านข้าง ๆ
“หนูลู่ ไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาเป็นยังไงบ้างจ๊ะ?”
ป้าอ้วนหวังทักทายอย่างอบอุ่น
“ก็ได้ครับ”
ลู่หลีตอบกลับอย่างสุภาพ
ฐานะที่บ้านป้าอ้วนหวังก็ไม่ได้ดีนัก ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องแออัดกันอยู่ในชุมชนแบบนี้หรอก
แต่ถึงแม้บ้านจะลำบากขนาดนั้น ป้าอ้วนวังก็ยังคอยช่วยเหลือลู่หลีเป็นประจำ เวลาทำอะไรอร่อย ๆ ก็จะตักให้เขาชามหนึ่งเสมอ