"อรุณสวัสดิ์"
ลู่หลียิ้มบาง ๆ ปิดประตูห้องตามหลังเจียงอวี๋ออกมาจากชุมชนแออัด
อันที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องปิดประตูด้วยซ้ำ
บ้านจน ๆ แบบนี้ใครจะไปอยากขโมยอะไร
วันนี้เป็นวันแรกของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วประเทศ
ถนนสายเก่าทั้งเส้นคลายความวุ่นวายในอดีตลง เงียบสงบจนรู้สึกไม่จริง
ร้านค้าริมทางพากันลดเสียงลง รถที่สัญจรผ่านไปมาลดความเร็วลง หมุดเสียงหายไปหมด ทุก ๆ ระยะหนึ่งของสองข้างทาง จะมีตำรวจยืนรักษาการณ์ร่างสูงโปร่ง คอยปกป้องการสอบใหญ่ครั้งนี้ของผู้คนนับสิบล้านอย่างเงียบ ๆ
เจียงอวี๋เดินกระโดดโลดเต้นอยู่ข้าง ๆ ลู่หลี ดวงตาท้อทาวที่ชุ่มฉ่ำเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
"ลู่หลี เธอรู้ไหม?"
"ทางการประกาศจำนวนผู้เข้าสอบปีนี้แล้ว มีถึงสิบเอ็ดล้านคนเลยนะ"
"สิบเอ็ดล้านคน?"
ลู่หลีอดลิ้นไม่ขึ้นไม่ได้เมื่อได้ยิน
กฎการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของโลกคู่ขนานแห่งนี้ แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับที่เขารู้จักในชาติก่อน
ที่นี่ใช้ข้อสอบกลางทั้งประเทศ จัดอันดับรวมทั้งประเทศ ไม่มีการออกข้อสอบแยกตามจังหวัด ไม่มีอันดับหนึ่งประจำจังหวัด
ประเทศอันกว้างใหญ่ ผู้เข้าสอบนับสิบล้านคนแข่งขันกันบนเวทีเดียวกัน ตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงอันดับหนึ่งของประเทศคนเดียวเท่านั้น
หนึ่งในสิบล้าน ความมีคุณค่านี้ น่ากลัวจนเกินเหตุ
หากคว้ามงกุฎอันดับหนึ่งมาได้ แทบจะก้าวขึ้นสวรรค์ในก้าวเดียว
โรงเรียน คณะกรรมการการศึกษาระดับเขต คณะกรรมการการศึกษาระดับเมือง หน่วยงานระดับจังหวัด ต่างยกย่องกันเป็นทอด ๆ เงินรางวัลและเกียรติยศหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย
ต่อให้เป็นครอบครัวที่ยากจนที่สุด ก็สามารถใช้กระดาษใบนี้เพียงใบเดียว พลิกชะตากรรมได้อย่างสิ้นเชิง ก้าวข้ามระดับชนชั้นได้