ความหวั่นไหวของหัวใจคนเรามักเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา
ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ บรรดาข้าราชการในห้องยังจมดิ่งอยู่กับความปลื้มปีติที่อำเภอหลินซานให้กำเนิดผู้สอบได้เต็ม 100 คะแนนเพียงหนึ่งเดียวในรอบร้อยปี
ต่างวาดฝันถึงผลงานและคำชื่นชมในอนาคต หนทางข้างหน้าดูสุกใสเสียเหลือเกิน
แต่เพียงชั่วพริบตา ข่าวร้ายที่สั่นสะเทือนวงการการศึกษาทั้งต้าเซี่ยก็กระหน่ำลงมาตรงหน้าพวกเขาอย่างจัง
ลู่หลี มีแนวโน้มสูงมากว่าเขาจะจบชีวิตตัวเอง
อัจฉริยะผู้เขียนงานโดดเด่นสะกดทุกสายตา ความสามารถพิเศษหาใครเสมอเหมือน ต่อให้ต้องอาศัยอยู่ในห้องทรุดโทรมก็ไม่อาจกลบเกลื่อนประกายเฉียบคมของเขาได้ เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเพียงคนเดียวที่ทำคะแนนเต็ม กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
หากก่อนหน้านี้ท่านนายอำเภอหรือท่านนายกเทศมนตรีจะโกรธว่าโครงการแก้ไขความยากจนทำไม่ถึงที่ นั่นก็แค่ความบกพร่องในหน้าที่
แต่ถ้าอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่ทำคะแนนเต็มเพียงคนเดียวในรอบร้อยปีของต้าเซี่ย ผู้ที่ทนทุ่มเทอ่านหนังสือมานับสิบปี พอสอบติดบัญชีชื่อก็จบชีวิตตัวเองอย่างเงียบ ๆ...
นี่จะกลายเป็นความปั่นป่วนครั้งใหญ่ที่สุด น่าสะพรึงกลัวที่สุดในประวัติศาสตร์การศึกษานับตั้งแต่ต้าเซี่ยก่อตั้งประเทศ!
ทุกคนในห้องประชุมต้องหมดอนาคตทางการเมืองทันที
พูดแบบที่หวังหลินว่าไว้ก็ไม่เกินจริงเลย
นายกเทศมนตรีจะปลดเมื่อไหร่ก็ได้ จะเปลี่ยนคนใหม่เมื่อไหร่ก็ได้
แต่คนที่สอบได้เต็ม 100 คะแนนมีเพียงคนเดียว ในอดีตไม่เคยมี และในอนาคตก็คงไม่มีอีก
ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก
หวังหลินก็ยกมือฟาดลงบนโต๊ะประชุมดังปัง!จนแก้วน้ำและเอกสารกระเด็นกระจาย
“ไร้สาระ!”
“ไร้สาระสิ้นดี!”
“อัจฉริยะระดับประเทศที่หาได้ยากยิ่งในรอบร้อยปี พ่อแม่ตายจาก ไร้ที่พึ่ง ตรากตรำอ่านหนังสือมาหลายปี อาศัยอยู่ในชุมชนแออัดบ้านทรุดโทรม ยากจนถึงเพียงนี้ อดทนถึงเพียงนี้”