หมอกควันที่อบอวลไปทั่วห้องพลันจางหายไปเกือบครึ่งจากประโยคเดียว
บุหรี่ที่เพิ่งจุดในมือของหวังหลิน ร่วงลงบนโต๊ะเสียงดัง "เปาะ" มือไหม้ยังไม่รู้สึกตัว
เขาผุดลุกขึ้นยืน ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย เสียงสั่นเครือด้วยความรีบร้อน
"แกพูดว่าอะไรนะ? พูดอีกครั้งสิ!"
เจ้าหน้าที่หอบหายใจแรง หน้าร้อนผ่าว ตะโกนย้ำอีกครั้ง
"จริง ๆ ค่ะนายกเทศมนตรีวัง ทางทีมค้นหาบนเขาชิวหมิงส่งข่าวมา เจอตัวแล้ว หนูลู่หลีปลอดภัยดี ไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย มีชีวิตอยู่!
หวังหลินยืนนิ่งงัน
สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนไปมาอยู่ครู่หนึ่ง
วินาทีต่อมา ร่างกายที่ตึงเครียดมาหลายชั่วโมงก็คลายลงอย่างสิ้นเชิง สองขาอ่อนแรง นั่งถลาลงบนเก้าอี้อย่างหนักหน่วง
ความปีติยินดีมหาศาลและความกลัวย้อนหลังปะปนกัน ทำให้หน้าอกของเขากระเพื่อมอย่างรุนแรง
ความสิ้นหวัง ความโกรธ ความเสียใจที่กดทับอยู่ในใจเมื่อครู่ กลายเป็นความโชคดีที่รอดตายมาได้ทั้งหมด
แค่ยังมีชีวิตก็ดีแล้ว
แค่ยังมีชีวิตก็ดีแล้ว!
ดี! ดี! ดี!
หวังหลินตะโกนคำว่าดีสามครั้งติดกัน ความหงุดหงิดที่อัดแน่นมานานสลายไปหมด แววตาเป็นประกายสดใสขึ้นมาใหม่
"เดี๋ยวนี้ เร็วที่สุด ฉันจะพบเขา ไม่สิ ฉันจะไปเอง!"
เขารออีกวินาทีเดียวไม่ไหวแล้ว
เหล่าผู้นำหน่วยงานที่ได้ยินเสียงพากันแห่กันมา ต่างก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าซีดเผือดจางหายไป รีบหันหลังตามไป พากันวิ่งกรูออกไปนอกประตู
ไม่มีใครเอ่ยถึงการพักงานตรวจสอบ หรือการสอบสวนความผิดอีกต่อไป ช่วงเวลานี้ทุกคนในใจมีเพียงความคิดเดียว