ยังไม่ทันที่ลู่หลีจะได้ตอบอะไร คนแถวหน้าสุดก็ลุกขึ้นยืนคนหนึ่ง
ชายชราในชุดยาวสีเทาอมขาว รูปร่างผอมสูง พอลูกขึ้นยืน ชายเสื้อปลิวสะบัดราวหิมะ
สีหน้าเขาเย็นชา สายตาจ้องตรงไปที่จอขนาดใหญ่บนเวที น้ำเสียงไม่ดัง แต่กลับแหวกความเงียบของโรงละครได้อย่างชัดเจนเสียดหู
“พิธีกร ขอให้ข้าได้แทรกสักหน่อย”
“บทกวีลำดับที่ 79 นี้ ได้ 73 คะแนน อยู่อันดับที่ 99”
“ผู้ชมที่นั่งอยู่ในที่นี้ล้วนเป็นคนทำงานด้านวัฒนธรรม ต่อให้ไม่มีทักษะการชื่นชมขั้นพื้นฐานกันเลยหรือ?”
“บทกวีแบบนี้ถูกจัดให้อยู่อันดับที่ 99 พวกคุณไม่รู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าวๆ อยู่บ้างหรือไง?”
เสียงในโรงละครเงียบลงไปชั่วขณะ
จากนั้นเสียงพูดคุยเบาๆ ก็ค่อยๆ แผ่กระจายราวกระแสน้ำ บ้างก็กระซิบกระซาบกัน บ้างก็ก้มหน้าก้มตาอ่านรายการในมือ บ้างก็แอบหันไปสบตากับอีกคนหนึ่ง
ลู่หลีจำเขาได้
ก่อนเข้าชมงานไม่นาน ชายชราผมสีเงินคนนี้เอง ที่ยืนเคียงข้างหวังเจี้ยนกั๋วอยู่ที่เสาโถงทางเข้า เคยยิ้มมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า และชมว่า “จอหงวนรูปงาม”
ซ่งชิงฮวนที่อยู่ข้างกายได้ขยับเข้ามาใกล้ หัวน้อยๆ ของเธอแทบจะซบลงบนไหล่เขา เสียงกระซิบแผ่วเบา แต่กลบความตื่นเต้นแบบขาประจำข่าวไม่ได้เลย
“ลู่หลี ลู่หลี เขาชื่ออี้เหิง เชิดชูวงการวรรณกรรมมาตั้งแต่รุ่นปู่ รุ่นพี่รุ่นน้องเต็มแผ่นดิน เคยมีส่วนร่วมในการเรียบเรียงหนังสือเรียนภาษาจีนสมัยก่อนด้วยนะ”
“ได้ยินว่าตอนนั้นนายกสมาคมนักเขียนไปขอเชิญตัวเขาด้วยตัวเองถึงบ้าน ยืนยันจะให้ตำแหน่งรองนายกสมาคม แต่เขาปฏิเสธต่อหน้าเลย พูดว่า ‘พวกหน้ากลัวปากหวาน ไม่คู่ควรนั่งร่วมโต๊ะ’ แล้วก็เชิญแขกออกจากบ้านทั้งที่ชายังไม่ทันได้ดื่ม”