สายตาของเซียวจิ่งเหิงทอดลงบนท้องของนาง ก่อนยื่นมือไปวางทาบ ฝ่ามือแนบกับส่วนโค้งอุ่นผ่าว รับรู้ได้ว่าภายในมีความเคลื่อนไหวแผ่วเบาจริง ๆ
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงเล็กน้อย มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก ทว่าบ่าที่เกร็งมาตลอดครึ่งวัน ในที่สุดก็ผ่อนคลายลง
ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องข้างอย่างเงียบสงบเช่นนั้นครู่หนึ่ง
เสียงเคลื่อนไหวใต้ระเบียงด้านนอกค่อย ๆ เงียบลง บรรดาอนุชายาจากเรือนต่าง ๆ เห็นองค์รัชทายาทเฝ้าอยู่ที่นี่ ต่างก็รู้กาลเทศะ พากันแยกย้ายกลับไป
ยามพระสนมจ้าวจากไป นางเหลือบมองไปทางม่านประตู มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนหมุนกายจากไปโดยมิได้เอ่ยสิ่งใด
พระสนมซุนยืนอยู่ใต้ระเบียงครู่หนึ่ง อยากเข้าไปเยี่ยมแต่ก็เห็นว่าไม่เหมาะสม ท้ายที่สุดจึงเพียงกำชับชิงเอี๊ยบว่า «ดูแลนายของเจ้าให้ดี» แล้วกลับหอชิงอินไปเช่นกัน
ผ่านไปอีกเกือบครึ่งชั่วยาม หมอหลวงก็มาแมะชีพจรให้เจียงอิ้งเยว่อีกครั้ง
เมื่อยืนยันแล้วว่าครรภ์มั่นคง เพียงแต่ตกใจไปบ้าง เซียวจิ่งเหิงจึงพยักหน้าในที่สุด สั่งให้เตรียมเกี้ยวผ้า พานางกลับเรือนไห่ถัง
เขาเองก็กลับเรือนไห่ถังไปพร้อมกัน เมื่อเข้าประตูแล้วก็สั่งให้ชิงเอี๊ยบไปต้มยาสงบใจ จากนั้นให้หงซาปิดม่านเตียงในห้องชั้นในจนมืดสลัวและเงียบสงัด เพื่อให้นางได้พักผ่อน
เจียงอิ้งเยว่ถูกประคองให้นอนบนเตียง คลุมผ้าแพรหนาห่มไว้ มือยังถูกยัดเตาอุ่นมือใบหนึ่งให้ด้วย