เซียวจิ่งเหิงกลับมาตอนเที่ยงตามคาด
เขาเปลี่ยนมาสวมอาภรณ์ลำลอง สีหน้าผ่อนคลายกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย ยามก้าวเข้าประตู ในมือยังหิ้วห่อกระดาษน้ำมันใบเล็ก เป็นเนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วจากร้านทางตะวันออกของเมือง
เจียงอิ้งเยว่กำลังเอนกายอยู่บนเตียงนุ่ม พลิกดูสมุดภาพอยู่ ครั้นเห็นเขาเข้ามาก็วางหนังสือหมายจะลุกขึ้น ทว่าเขายกมือกดนางไว้
เขานั่งลงข้างเตียงนุ่ม แล้วยื่นห่อกระดาษน้ำมันให้นาง “ซื้อระหว่างทาง ลองชิมดู”
เจียงอิ้งเยว่รับมาเปิดออก เนื้อวัวตุ๋นซีอิ๊วหั่นบางเรียงเป็นระเบียบ ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น
นางหยิบชิ้นหนึ่งใส่ปาก รสเค็มหอม เนื้อนุ่มเปื่อย อร่อยกว่าที่ครัวเล็กทำจริง ๆ
เซียวจิ่งเหิงนั่งมองนางกินอยู่ข้าง ๆ บางครั้งก็เอื้อมมือหยิบไปชิมสักชิ้น ส่วนใหญ่เขาเพียงเอนกายเงียบ ๆ พิงหมอนอิง มือวางอยู่บนท้องของนาง
ทั้งสองพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่เช่นนั้น จู่ ๆ เจียงอิ้งเยว่ก็ร้อง “ซี๊ด” ขึ้นมา คิ้วขมวดเล็กน้อย
เซียวจิ่งเหิงพลันโน้มตัวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “เป็นอะไรไป?”
เจียงอิ้งเยว่จับมือเขามาวางบนท้อง “ลูกเตะข้า”
มือของเซียวจิ่งเหิงแนบอยู่บนส่วนโค้งอุ่น ๆ นั้น เขารู้สึกได้ถึงแรงขยับเบา ๆ ที่ดันฝ่ามือเป็นระยะ ราวกับกำลังทักทายเขา
เขาไม่เอ่ยวาจา เพียงวางฝ่ามือประคองอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นคง ครู่ใหญ่จึงค่อยชักมือกลับ
เมื่อสำรับกลางวันยกขึ้น ทั้งสองนั่งประจันหน้ากัน
เซียวจิ่งเหิงคีบปลากะพงนึ่งให้เจียงอิ้งเยว่ แล้วตักน้ำแกงหนึ่งชามวางไว้ข้างมือนาง