หยาดเหงื่อเม็ดโตไหลลงจากขมับของนาง ริมฝีปากก็ซีดเผือดไร้สีเลือด ทั้งร่างราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ
ทว่านางไม่เคยร้องเจ็บแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ
ฤทธิ์ยาผสานกับเข็มเงิน ในที่สุดก็ยับยั้งแรงโน้มถ่วงลงสู่เบื้องล่างในท้องไว้ได้ชั่วคราว
หมอหลวงเก็บเข็ม เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนค้อมกายกล่าวว่า “พระสนม กระหม่อมทำสุดกำลังแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“สิบสองชั่วยามหลังจากนี้อันตรายที่สุด พระสนมอย่าขยับเขยื้อนเป็นอันขาด แม้แต่พลิกกายก็ไม่ได้ กระหม่อมจะมาตรวจชีพจรทุกหนึ่งชั่วยาม หากผ่านสิบสองชั่วยามนี้ไปได้ ก็อาจยังมีหนทางรอดอยู่บ้างพ่ะย่ะค่ะ”
เซิ่นหว่านชิวหลับตา เสียงอ่อนแรงจนแทบไม่ได้ยิน “ทราบแล้ว ลำบากท่านหมอหลวงแล้ว”
หลังหมอหลวงออกไป ในห้องปีกตะวันตกก็เหลือเพียงเซิ่นหว่านชิวกับไฉ่เหอสองคน
เซิ่นหว่านชิวนอนหงายอยู่บนเตียง ขาทั้งสองข้างถูกหนุนให้สูง ร่างกายแข็งเกร็งราวกับสายธนูที่ขึงจนตึง
นางรู้สึกได้ว่าสิ่งมีชีวิตอันอ่อนแอในท้องยังคงอยู่ หลังผิวเนื้อบาง ๆ นั้น มันขยับเต้นทีละครั้งอย่างแผ่วเบา ประหนึ่งเปลวเทียนที่อาจถูกลมพัดดับได้ทุกเมื่อ
ไฉ่เหอยืนมองอยู่ข้างเตียง น้ำตาพลันไหลลงมาอีกครั้ง
นอกหน้าต่าง ฟ้าค่อย ๆ มืดลง แล้วค่อย ๆ สว่างขึ้นอีกหน
เซิ่นหว่านชิวไม่ได้นอนหลับตลอดทั้งคืน นางไม่กล้าขยับ ไม่กล้าหลับ ได้แต่นอนตัวแข็งอยู่บนเตียง ลืมตาจ้องเพดานมุ้ง คอยนับช่วงเวลาที่หมอหลวงมาตรวจชีพจรแต่ละครั้ง
รุ่งเช้าวันถัดมา เมื่อหมอหลวงจับชีพจรอีกครั้ง สีหน้าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยในที่สุด “พระสนม อาการครรภ์มั่นคงขึ้นชั่วคราวแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทว่าจากนี้ต้องนอนสงบนิ่งทั้งกลางวันกลางคืน กระหม่อมจะให้ยาต่อไป พระสนมอย่าให้มีสิ่งใดมากระทบกระเทือนอีกเป็นอันขาด”