ยามบ่าย เซียวจิ่งเหิงไปยังตำหนักจิ่งหัว
เมื่อเขาก้าวเข้ามา เซิ่นหว่านชิวกำลังเอนกายอยู่บนเตียง คัดพระสูตรอยู่
บัดนี้ร่างกายของนางผ่ายผอมลงไปมาก ใบหน้าซีดขาวจนแทบโปร่งใส เบ้าตาลึกโหล โหนกแก้มเด่นชัด มองแล้วดูแก่กว่าก่อนหลายปี
ทว่ามือของนางกลับมั่นคงยิ่ง จับพู่กันจรดลงบนกระดาษเซวียนทีละขีดทีละเส้น แม้ลายมือจะคดงอไปจากเดิมเล็กน้อย แต่ยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกขีดทุกเส้นล้วนหนักแน่น
ไฉ่เหอฝนหมึกให้นางอยู่ข้าง ๆ ครั้นเห็นองค์รัชทายาทเข้ามา ก็รีบวางงานในมือแล้วคำนับ
เซิ่นหว่านชิวเงยหน้ามองเขา วางพู่กันลง ก่อนยันกายหมายจะลุกขึ้นนั่ง เซียวจิ่งเหิงยกมือห้ามไว้ “อย่าขยับ”
เขานั่งลงบนม้านั่งปักผ้าข้างเตียง สายตาเลื่อนจากใบหน้าซีดขาวของนางไปยังท้องที่คลุมด้วยผ้าแพรปักลาย
หมอหลวงกล่าวว่าอาการครรภ์มั่นคงขึ้นชั่วคราว ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่านี่เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น
เซิ่นหว่านชิวมองตามสายตาของเขาไปยังท้องตนเอง แล้วยื่นมือไปลูบเบา ๆ น้ำเสียงแผ่วเบา “หมอหลวงบอกว่าอาการมั่นคงขึ้นแล้ว ให้หม่อมฉันพักฟื้นให้ดี อย่าคิดมากเพคะ”
เซียวจิ่งเหิงพยักหน้า มิได้ตอบอะไร
แท้จริงแล้วเขาไม่รู้ว่ามาที่นี่ควรพูดสิ่งใด ตำหนักจิ่งหัวแห่งนี้เดิมทีเขาก็มาน้อยอยู่แล้ว ยามนี้เมื่อมาเยือนกลับยิ่งรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะพูด
ระหว่างทั้งสองมีเรื่องราวมากมายกั้นขวาง หนาหนักจนยากคลี่คลาย ทั้งยังยากจะบอกได้ว่าเป็นสิ่งใด คงเป็นปมที่สั่งสมมาตั้งแต่แรกเริ่ม ผูกทบกันทีละปม จนยากจะแก้ไขเสียแล้ว