“……ฝ่าบาท” เจียงอิ้งเยว่ ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น
น้ำเสียงของนางสั่นเครือ พอเรียกเสร็จก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่จ้องมองเขาอย่างจนปัญญาและงุนงง
เซียวจิ่งเหิงหยุดชะงัก ก้มหน้ามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก
“อดทนไว้”
เจียงอิ้งเยว่ตะลึงงัน ยังไม่ทันได้ปฏิกิริยาว่าเขาหมายถึงอะไร
แต่เซียวจิ่งเหิงไม่เปิดโอกาสให้นางได้ตั้งตัว
เปลวเทียนในโคมกระดาษสั่นไหว ม่านลดต่ำลง โอบล้อมทั้งสองคนไว้ในเงามืดสลัว
ปลายนิ้วของนางจมลงในผ้าที่บ่าเขา ข้อนิ้วขาวซีด
น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบ ๆ ไหลผ่านแก้มลงไปในเส้นผม เปียกชื้น ดั่งกลีบดอกไม้ต้องน้ำค้างยามเช้า
เซียวจิ่งเหิงหยุดลง ก้มหน้ามองนางร้องไห้
ทรวงอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงถี่ถ้วน น้ำตายังห้อยอยู่ที่แก้ม ปลายจมูกแดงก่ำ
แต่งดงามอย่างน่าเวทนานี้ ประกอบกับใบหน้าแบบเจียงหนานอันอ่อนโยนของนาง ยิ่งชวนให้รู้สึกน่าสงสารน่ารักจนพูดไม่ถูก
เขายื่นมือมาเช็ดน้ำตาที่แก้มนาง ปลายนิ้วมีรอยด้านบาง ๆ ลูบผ่านผิวหนังให้ความรู้สึกร้อนวาบ
“อดทนหน่อย” เขาพูดเสียงเบา
นางถูกเขาจับเอวไว้แน่น ข้อนิ้วจมลงในเนื้อนุ่ม
นางหลบไม่พ้น จำต้องตามกระแสน้ำไป
ร่างของนางนุ่มนิ่มเกินไป ทุกส่วนอวบอิ่มได้ที่ ดั่งหยกอุ่น ๆ ที่ห่อหุ้มเขาไว้
ลมหายใจของเขาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เสียงหายใจดังครางต่ำ ๆ ออกมาจากลำคอ ดั่งเส้นบาง ๆ ที่ถูกปลดปล่อยออกมาหลังจากอัดอั้นมานาน
เขาก้มต่ำลงอีก หน้าผากแทบจะแตะหน้าผากของนาง ลมหายใจปะปนกัน ความร้อนเป่ารดที่มุมปากนาง
นางครางออกมาเบา ๆ ขาเล็ก ๆ งอขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดั่งเถาวัลย์พันรอบต้นไม้
“……ฝ่าบาท” นางเรียกเขา เสียงทั้งเจ็บทั้งจี๊ด ปนเสียงสะอื้น
เซียวจิ่งเหิงชะงักกึก ก้มลงมองนาง
ดวงตาของนางเปียกโชก สายตาพร่ามัว แต่ก็ยังจ้องมองเขาตรง ๆ ดั่งคนจมน้ำคว้าเศษไม้
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงก้มลง ริมฝีปากแตะที่หน้าผากของนาง เบามาก
จูบนั้นมาพร้อมความอบอุ่นแห้งผาก แตะลงบนผิวที่ร้อนชื้นของนาง
“อืม ข้าอยู่ตรงนี้” เขาตอบรับ
ม่านถูกชนจนสั่นไหว ตะขอทองแดงกระทบเสาเตียงดังกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ
สายตาของเขาจับจ้องไปตรงนั้น ลูกกระเดือกกลอกขึ้นลง ยื่นมือไปวางทับ
นางสะอื้นออกมาแทบจะทนไม่ไหว เล็บขีดบนหลังเขาเป็นรอยตื้น ๆ ดั่งรอยข่วนของแมว
เมื่อทุกอย่างจบลง เขาซบลงบนตัวนาง ปลายจมูกยังได้กลิ่นหอมกายของนาง กลิ่นดอกพุดซ้อนปนเหงื่อเล็กน้อย
หน้าผากแนบไหล่นาง ลมหายใจร้อน ๆ เป่ารดผิวหนังข้างลำคอของนาง ผิวหนังบริเวณนั้นจึงแดงชื้น
เจียงอิ้งเยว่ถูกเขาทับจนหายใจไม่ออก สมองว่างเปล่า นานทีเดียวถึงรู้สึกว่าทุกอย่างจบลงแล้ว
เขาดันตัวขึ้น ก้มลงมองครู่หนึ่ง
ดวงตาของนางยังเปียกอยู่ ริมฝีปากถูกเขาบดจนบวมแดง เป็นประกายน้ำวาว
ทั้งตัวนางแหลกสลายไปในผ้าห่มไหม ดั่งดอกพุดซ้อนที่ถูกฝนตี
กลีบดอกร่วงเกลื่อนพื้น ก้านดอกสั่นไหวตามสายลม
เขานิ่งเงียบ ดึงผ้าห่มที่คลุมอยู่นั้นขึ้นมาห่มให้แก่นาง
“พรุ่งนี้ให้พ่อบ้านจัดการย้ายตำหนักให้เจ้า” เขาเอ่ยพร้อมกับคาดเข็มขัด น้ำเสียงกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม
ราวกับว่าคนที่ก้มลงจูบหน้าผากนางเมื่อครู่ไม่ใช่เขา
เข็มขัดถูกดึงรวบระหว่างนิ้ว ผูกเป็นเงื่อนกระชับ ดั่งผูกมัดอารมณ์เหล่านั้นไว้กับมันด้วย
เจียงอิ้งเยว่ห่มผ้าห่มหดตัวอยู่ข้างใน ส่งเสียง “อื้ม” เบา ๆ
นางมองแผ่นหลังของเขา ร่างกายทั้งเจ็บทั้งเมื่อย ยังมีน้ำตาที่ห้อยอยู่ที่หางตา
เขายังคงอบอุ่นจากความสุขเมื่อครู่ แต่ท่วงท่ากลับยืนตรงสง่า
เซียวจิ่งเหิงคาดเข็มขัดเสร็จเตรียมจะไป พอถึงประตูก็หยุดชะงัก หันข้างหน้ามองนางครู่หนึ่ง
แสงเทียนส่องมาจากด้านข้าง โครงหน้าของเขาครึ่งสว่างครึ่งมืด ริมฝีปากขยับ
“ดูแลตัวเองให้ดี”
พูดจบเขาก็ผลักประตูออกไป
เสียงประตูปิดเบามาก เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป พื้นรองเท้ากระทบไม้กระดานระเบียง เป็นจังหวะ ๆ สุดท้ายก็ถูกกลืนหายไปกับสายลมกลางคืน
เจียงอิ้งเยว่ขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ขยับขา เจ็บจนส่งเสียง “ฟึดฟัด”
นางก้มมองรอยบนร่างกายของตัวเอง จากกระดูกไหปลาร้าถึงเอว เต็มไปหมด
หน้าอกยังรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ผิวหนังตรงนั้นถูกนวดจนแดง เมื่อแตะโดนก็สั่นสะเทือนเบา ๆ
กำลังสะอื้นอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นในหัว
[ตรวจพบสัญญาณชีพของโฮสต์ไม่คงที่ ระบบมงคลกำลังทำการผูกพันฉุกเฉิน...]
[ผูกพันสำเร็จ]
[สวัสดีโฮสต์ ระบบนี้มุ่งมั่นที่จะช่วยให้คุณได้รับประสบการณ์ที่ดีที่สุดในระหว่างการตั้งครรภ์ ทุกครั้งที่คลอดบุตรสำเร็จ จะได้รับคะแนนรางวัล]
[คะแนนสามารถแลกเปลี่ยนไอเทมในร้านค้า: ยาเสริมความงาม ยาบำรุงครรภ์ ยาเสริมร่างกาย ยาปลอมครรภ์...]
[ของขวัญสำหรับมือใหม่ถูกส่งแล้ว ภายในมี “ยาเสริมร่างกาย” ×1 ต้องการรับหรือไม่?]
เจียงอิ้งเยว่ตะลึง
“……อะไรนะ?”
[ต้องการรับของขวัญสำหรับมือใหม่หรือไม่?]
นางหยิกแขนตัวเองเต็มแรง เจ็บ! ไม่ใช่ความฝัน!
“ขะ... รับ!”
แสงเรืองรองวาบหนึ่งผ่านไป กลางฝ่ามือปรากฏยาลูกกลอนสีขาวอุ่น ๆ กลิ่นยาจาง ๆ เสียงในหัวยังคงพูดต่อไป:
[ยาเสริมร่างกาย: เพิ่มสมรรถภาพร่างกายของโฮสต์อย่างเห็นได้ชัด เสริมการทำงานของระบบสืบพันธุ์ ลดความเสี่ยงในการคลอดยาก]
ริมฝีปากของเจียงอิ้งเยว่สั่นระริก มองดูลูกกลอนในฝ่ามือ น้ำตายังคงอยู่บนใบหน้า แต่ที่มุมปากเริ่มโค้งขึ้นทีละน้อย
นางไม่ลังเลเลย ใส่ยาลูกกลอนเข้าปาก
กระแสความอบอุ่นไหลจากจุดตันเถียนไปทั่วร่างกาย ความเจ็บปวดเมื่อครู่ถูกบรรเทาไปกว่าครึ่ง
เหมือนกับมีพลังอุ่น ๆ ไหลเข้าไปในร่างกาย แม้แต่การหายใจก็โล่งขึ้นมาก
เจียงอิ้งเยว่เอามือกุมหน้าอก ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก
ครั้งนี้คงไม่คลอดยากอีกแล้วใช่ไหม?
นางจะอยู่รอด ไม่ใช่แค่อยู่รอด แต่จะอยู่ให้ดีกว่าทุกคน
นางกำผ้าห่มนั่งขึ้น น้ำตายังอยู่บนใบหน้า แต่เสียงในหัวยังคงดังต่อไป
[ภารกิจสำหรับมือใหม่: เข้าเฝ้าให้สำเร็จ รางวัลภารกิจ: คะแนน 100]
[ความชอบขององค์รัชทายาทเพิ่มขึ้น 10 คะแนน 100]
[ยอดคะแนนปัจจุบัน: 200 ต้องการดูร้านค้าหรือไม่?]
เจียงอิ้งเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในใจตอบรับ “ดู” อย่างเงียบ ๆ
ทันใดนั้น หน้าจอโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า บนนั้นเรียงรายไปด้วยไอคอนและคำอธิบายของยาชนิดต่าง ๆ
[ยาเสริมความงาม: ผิวเนียนดังหยก เห็นผลในสามวัน คะแนน 100]
[ยาบำรุงครรภ์: เพิ่มโอกาสตั้งครรภ์ เห็นผลในเดือนนั้น คะแนน 200]
[ยาเสริมร่างกาย: รับแล้ว]
[ยาปลอมครรภ์: สร้างภาพเท็จของการตั้งครรภ์ คงอยู่ได้นานถึงแปดเดือน คะแนน 150]
[ยามังกรและหงส์: เพิ่มโอกาสตั้งครรภ์แฝด ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง คะแนน 500]
……
สายตาของเจียงอิ้งเยว่หยุดอยู่ที่คำว่า “ยามังกรและหงส์”