หมายเหตุ: องค์รัชทายาทมิได้บริสุทธิ์ ผู้ที่ยึดมั่นในความบริสุทธิ์จงหลีกเลี่ยง นางเอกนี้นิ่งสงบ จะค่อยๆ เติบโตเป็นผู้เล่นในศึกวังหลัง จังหวะการดำเนินเรื่องค่อนข้างช้า โดยรวมออกแนวชีวิตประจำวัน
——
ไอน้ำร้อนระอุชุ่มฉ่ำ แผ่กระจายจนกระดูกแทบละลายไปทั้งซีก
เจียงอิ้งเยว่หลับตาลง นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำ ปล่อยให้สาวใช้สองคนตักน้ำกลีบดอกไม้ราดลงบนร่างของนาง
มือของนางแช่น้ำจนซีดขาว เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บปวด ดังนั้นทั้งหมดนี้มิใช่ความฝัน
นางข้ามภพมาอยู่ในนิยายเรื่องหนึ่ง เป็นนิยายเกี่ยวกับการต่อสู้ในวังหลัง ข้ามมาเป็นอนุภรรยารองขององค์รัชทายาทเซียวจิ่งเหิง ตัวเอกของเรื่อง
เป็นตัวประกอบเล็กๆ ที่ในต้นฉบับมีชีวิตอยู่ได้ไม่จบตอนเดียวก็ตายเพราะคลอดบุตรยาก
"ร่างกายของคุณหนูนี่..." สาวใช้ที่ถูหลังอยู่ด้านหลังอดบ่นพึมพำเบาๆ ไม่ได้
สายตาของนางทอดมองลงมาจากลำคอขาวเนียนของอีกฝ่าย น้ำในอ่างถูกสัดส่วนเว้าส่วนโค้งของนางอัดแน่นจนแทบล้น เมื่อคลื่นน้ำกระเพื่อม เส้นโค้งนั้นก็ชวนให้คนมองตาพร่า
เจียงอิ้งเยว่ไม่พูดอะไร ปลายหูกลับแดงขึ้นอย่างเงียบๆ
ชาติก่อนนางผอมเหมือนไม้ไผ่ ทำงานล่วงเวลาจนท้องไส้ปั่นป่วน แต่ร่างกายชาตินี้กลับอวบอิ่มเกินไป
ส่วนที่นูนก็สูงตระหง่านน่าตกใจ เอวกลับเล็ก ลงมาถึงสะโพกก็ผายออกอย่างอวบอิ่มเต็มมือ
เหมือนลูกท้อสุกงอมฉ่ำ เพียงแค่บีบเบาๆ ก็แทบจะไหลออกมาเป็นน้ำ
แต่ใบหน้ากลับเป็นหน้าตาแบบเมืองใต้ที่คลาสสิกที่สุด คิ้วโก่ง ตาเรียว ริมฝีปากสีจาง ยามยิ้มก็อ่อนโยนนุ่มนวล ราวกับสายฝนโปรยปรายในเดือนสาม
ความอ่อนโยนกับความงดงามอวลอ้อน กลับผสมผสานกันอย่างประหลาดเช่นนี้
"ถวายงานให้คุณหนูแต่งกายเถิด" สาวใช้อีกคนหยิบชุดนอนสีชมพูอ่อนบางเบาจากราวเสื้อ เนื้อผ้าเป็นแพรชั้นดีบางเฉียบจนเกือบโปร่งใส
เจียงอิ้งเยว่ลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ เม็ดน้ำกลิ้งตามแนวหลังของนางลงไป หยุดชะงักที่ร่องเอว แล้วไหลลงตามเส้นโค้งเว้าอวบอิ่มของสะโพกจนสุดทาง
สาวใช้สองคนสบตากัน ต่างไม่พูดอะไร หน้าแดงก่ำช่วยนางผูกเชือกชุดให้เรียบร้อย
ชุดนอนแนบเนื้อจนแทบไม่ปิดบังอะไร
สองจุดบนหน้าอกทาบผ่านผ้าแพรบางเบาให้เห็นรำไร หน้าท้องยังแบนราบ แต่เอวเล็กเส้นนั้นหากเอามือข้างเดียวกอบก็คงกำได้มิด
ลงไปอีก กระโปรงถูกสะโพกหนุนจนเป็นวงโค้งมน ยามก้าวเดินก็สั่นไหวเล็กน้อย
"เชิญคุณหนูตามข้ามาเจ้าค่ะ"
นางถูกนำตัวไปยังห้องชั้นใน
ภายในห้องจุดธูปหอมกล่อมประสาท ม่านลดต่ำลง เตียงปูด้วยผ้าห่มสีแดงเข้ม
เจียงอิ้งเยว่ถูกกดให้นั่งลงที่ข้างเตียง มือเท้าวางไม่ถูก
รออยู่ประมาณหนึ่งกระถางธูป เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงสาวใช้ทั้งหลายทรุดตัวลงคุกเข่า: "พระองค์ท่าน"
หัวใจของเจียงอิ้งเยว่กระตุกวูบอย่างแรง
ประตูถูกผลักเปิด ชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำเดินเข้ามา
เขาสูง ไหล่กว้าง หลังตรง ใบหน้าเย็นชา ดั้งจมูกโด่งลึก หางตายาวเรียวขึ้นเล็กน้อย เวลามองคนมักมีความเย็นเยียบที่ชวนให้คนรู้สึกถูกตรวจสอบ
นี่คือเซียวจิ่งเหิงองค์รัชทายาท ตัวเอกผู้โหดเหี้ยมทั้งในต้นฉบับและในที่สุดก็ได้ขึ้นครองราชย์
เจียงอิ้งเยว่ลุกขึ้นคารวะ ท่าทางค่อนข้างแข็งทื่อ เข่ายังไม่ทันงอลงจนสุด ก็ถูกมือหนึ่งประคองไว้ที่ข้อศอก
"ลุกขึ้นเถิด"
น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไปด้วยอารมณ์เพียงเล็กน้อย
เจียงอิ้งเยว่เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาของเขาพอดี
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นไล่มองลงมาจากใบหน้าของนาง หยุดอยู่ที่หน้าอกครู่หนึ่ง ผ้าที่บางเบาเกินไปทำให้แทบมองทะลุทุกสิ่ง
จากนั้นสายตาก็ไล่ลงไปอีก ผ่านเอว หยุดอยู่ที่ขาอวบสองข้างที่กำแน่นเพราะความตื่นเต้น
ชายกระโปรงชุดนอนถูกต้นขาหนุนจนตึง มองเห็นผิวกายเนียนนวลลอดออกมา
เซียวจิ่งเหิงชักมือกลับ น้ำเสียงยังคงราบเรียบ: "ชื่ออะไร"
"บ่าวชื่อเจียงอิ้งเยว่"
"เจียงอิ้งเยว่" เขาทวนชื่อนั้นซ้ำ ดูเหมือนจะพอใจอยู่บ้าง จึงไม่ถามอะไรอีก เดินไปที่เตียงนอนแล้วเอื้อมมือแก้เสื้อคลุมออก
เจียงอิ้งเยว่ยืนอยู่ที่เดิม สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ในต้นฉบับ ข้อความตอนนี้มีเพียงประโยคเดียวว่า "องค์รัชทายาททรงประทับกับอนุภรรยารองผู้นั้น"
ส่วนรายละเอียดว่าเป็นอย่างไร ไม่มีสักคำ
เขาถอดเสื้อคลุมด้วยท่าทางเรียบง่าย พาดไว้กับฉากกั้น แล้วหันกลับมามองเจียงอิ้งเยว่ที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
"ยืนทำไมเล่า"
เจียงอิ้งเยว่จึงได้สติ เข่าทั้งสองข้างสั่นน้อยๆ ก้าวทีละก้าวคลานไปที่เตียงนอน
นางไม่กล้าเงยหน้ามองเขา สายตาจับจ้องอยู่ที่นิ้วทั้งสิบที่กำสลับกันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
เซียวจิ่งเหิงเอื้อมมือไปกุมข้อมือนางไว้
ฝ่ามือของเขาร้อนมาก ปลายนิ้วมีรอยด้านแข็ง กระตุกข้อมือขาวเนียนของนางเบาๆ ร่างของนางก็ทรุดลงไปกองบนผ้าห่มสีแดงเข้ม
เชือกชุดนอนสีชมพูอ่อนหลุดกระจาย ชายเสื้อถลกออกสองข้าง เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องและไหปลาร้าที่ลาดเอียง
ต่ำลงไปอีก ส่วนนูนอวบอิ่มสองข้างถูกซ่อนไว้เพียงครึ่งเดียวใต้ผ้าแพรบางเบา ขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามลมหายใจ
สายตาของเซียวจิ่งเหิงหยุดอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
เจียงอิ้งเยว่หน้าซ่านจนแทบหยดเลือด นางเผลอคิดจะดึงผ้าห่มมาคลุมให้มิดชิด แต่มือเพิ่งขยับก็ถูกเขาจับกดไว้กับหมอนข้าง
เขาก้มลง มืออีกข้างเกี่ยวนิ้วเข้ากับเชือกชุดของนางรั้งเบาๆ มันก็หลุดออกจากกันอย่างสิ้นเชิง
ร่างของนางถูกเปิดเผยต่อหน้าเขาอย่างไม่ปิดบัง
หน้าอกอวบอิ่มจนแทอู้มแทบไม่มิด เอวกลับเล็ก ลงมาถึงเชิงกรานก็ผายออกเป็นส่วนโค้งอวบอิ่มอย่างกะทันหัน
ขาสองข้างขาวเนียนและตรง ขาแนบชิดกันเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น แต่กลับทำให้เนื้อนุ่มบริเวณโคนขาถูกบีบจนโดดเด่นยิ่งขึ้น
ลมหายใจของเซียวจิ่งเหิงหยุดชะงักไปเสี้ยววินาที
"แม่นมไม่ได้สอนเจ้าหรือ?" เขาถาม น้ำเสียงต่ำลงกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย
เจียงอิ้งเยว่พยักหน้า ขนตาสั่นระริก
นางรู้สึกถึงมือของเขาค่อยๆ ลูบไล้ลงมาจากเอว ปลายนิ้วกวาดผ่านแนวซี่โครง ผ่านร่องเอว สุดท้ายก็กดลงบนกระดูกเชิงกรานของนาง
น้ำหนักไม่หนักมาก แต่ข้อนิ้วกลับจมลึกลงไปในเนื้อนุ่มๆ ทิ้งรอยขาวจางๆ ไว้หลายรอย
"กลัวมากหรือ?"
"...กลัว" นางตอบตามจริง เสียงเล็กและอ่อนโยน
เซียวจิ่งเหิงก้มหน้ามองนาง แสงเทียนส่องมาจากด้านข้าง ทำให้เส้นสายของนางดูนุ่มนวลขึ้น
ดวงตาของนางชุ่มชื้น ปลายจมูกแดงเรื่อ ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นรอยฟันตื้นๆ
นิ้วหัวแม่มือของเขายื่นไป กดกลิ้งบนริมฝีปากล่างของนางเบาๆ เกลารอยฟันนั้นให้จางหาย
"ผ่อนคลายร่างกาย"
พูดจบเขาก็ก้มลงมาคลุมร่างนางไว้ ริมฝีปากทาบลงบนลำคอข้างหนึ่งของนาง
เจียงอิ้งเยว่หดตัวเล็กน้อย ลมหายใจของเขาร้อนเกินไป ร้อนจนอีกครึ่งหนึ่งของร่างนางแทบละลาย
ริมฝีปากของเขาค่อยๆ ทอดยาวลงมาจากลำคอ ผ่านไหปลาร้า สุดท้ายก็ซบลงบนจุดหนึ่งบนหน้าอกของนาง
เจียงอิ้งเยว่สูดลมหายใจแผ่วเบา นิ้วมือกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น
ความรู้สึกนั้นทั้งแปลกและน่าอาย เสียดสีจนนางแทบจะขดตัว แต่เขากลับกดเอวของนางไว้แน่น
มือของเขาก็ไม่ได้อยู่นิ่ง ลากลงมาจากกระดูกเชิงกราน ครอบลงบนสะโพกนุ่มของนางแล้วนวดเบาๆ
เนื้อบริเวณนั้นอวบอิ่มจนเกินพอ มือข้างหนึ่งของเขากลับกำไม่มิด ปลายนิ้วลูบไล้ไปมาอย่างช้าๆ บนผิวกายเนียนละเอียด ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่าง
เจียงอิ้งเยว่ตัวสั่นไปทั้งร่าง กัดริมฝีปากแน่นไม่กล้าส่งเสียง
แต่เขากลับเงยหน้าขึ้นมามองนางในจังหวะนี้ ใบหน้ายังคงไร้อารมณ์
แต่ในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น กลับเห็นบางสิ่งที่หนักอึ้งซ่อนอยู่ชัดเจน
เขายกเอวของนางขึ้นเล็กน้อยด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งก็แยกขาของนางออกจากกัน