เสิ่นเวยขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปาก แต่เสิ่นซิงซินที่อยู่ข้าง ๆ กลับร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้นเสียก่อน
“ว้าว พี่ชาย! สร้อยเพชรนี่นา ฉันชอบมากเลย!”
เสิ่นซิงซินหยิบสร้อยเพชรออกจากกล่องแล้ว กำลังยกขึ้นทาบคอด้วยความยินดี
เดิมทีเสิ่นเจาเหย่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำหน้าบูดบึ้งด้วยความหึงหวง แต่พอเห็นกิ๊บในมือเสิ่นเวย เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“พี่ใหญ่รู้จริง ๆ ว่าควรให้ของแบบไหนกับใคร” เขามองเสิ่นเวยอย่างเยาะเย้ย “สร้อยเส้นนี้เหมาะกับซิงเอ๋อร์มาก ส่วนกิ๊บราคาถูกอันนี้ก็เหมาะกับเธอ เสิ่นเวย”
เสิ่นเวยได้ยินคำถากถางนั้น จึงได้สติกลับมา
เธอหัวเราะเย็นชา ไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนกิ๊บในมือลงพื้น ก่อนเงยหน้ามองเสิ่นจี้ไป๋แล้วเอ่ยเสียงเย็น
“เกรงว่าคงทำให้คุณผิดหวังแล้ว วันนี้ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย เพราะฉะนั้นของขวัญชิ้นนี้ ฉันก็ไม่ต้องการเหมือนกัน”
สิ้นเสียง เธอก็เหยียบกิ๊บจนจมดิน แล้วเดินตรงไปยังอุกกาบาตเบื้องหน้าโดยไม่หันกลับ
เสิ่นเวยกำลังคิดว่า ในเมื่ออุกกาบาตพวกนี้ก็ไม่มีทางตกใส่หัวเธออยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นเลือกก้อนที่ไร้ประโยชน์กลับไปสักสองสามก้อน ให้เสิ่นซิงซินหงุดหงิดเล่นก็คงดี
แต่ไม่คิดว่าเสิ่นซิงซินจะเดินเข้ามาตบไหล่เธอเสียก่อน
“พี่สาว ฉันชอบอุกกาบาตก้อนนั้นที่อยู่ข้าง ๆ แต่ตอนนี้ไม่มีแรงยก ช่วยถือให้หน่อยได้ไหม?”
พูดจบ อีกฝ่ายก็ผลักเสิ่นเวยไปทางนั้นเสียเลย แล้วประสานมือทำท่าน่ารัก
“ฝากด้วยนะ”
จากนั้นก็วิ่งหนีไป
เสิ่นเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่พอก้มมองอุกกาบาต สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที