เสิ่นซิงซินตื่นตระหนกขึ้นมาจริง ๆ ในวินาทีนั้น
แม้เธอจะปลุกพลังธาตุลมได้แล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ในระยะประชิดขนาดนี้
“ช่วย... ช่วยด้วย!”
เธอกรีดร้องพลางดิ้นรนสุดชีวิต
แต่เพราะอาการเสียการทรงตัว ร่างกายของเธอจึงอ่อนแอถึงขีดสุด ถึงกับถูกเสิ่นเวยซึ่งไม่มีพลังพิเศษกดตรึงไว้กับที่อย่างแน่นหนา ดิ้นอย่างไรก็หลุดไม่ออก
ทำได้เพียงมองซอมบี้ตัวนั้นพุ่งเข้ามาอีกครั้ง อ้าปากกว้างเผยเขี้ยวเปื้อนเลือด—
ตูม!
สายฟ้าฟาดลงมาอย่างฉับพลัน!
แสงสายฟ้าสว่างวาบ พุ่งเข้าใส่ซอมบี้อย่างแม่นยำ ทว่าซอมบี้ตัวนั้นกลับตอบสนองได้ว่องไว มันกลิ้งหลบการโจมตีไปได้
วินาทีถัดมา เสิ่นซิงซินรู้สึกว่าต้นแขนถูกกระชากแน่น ก่อนทั้งร่างจะร่วงเข้าไปในอ้อมกอดอุ่นกว้าง
“ซิงเอ๋อร์ เป็นอะไรไหม?”
เสิ่นซิงซินเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าเป็นกังวลของเสิ่นเจาเหย่ปรากฏขึ้นตรงหน้า
น้ำตาเอ่อท้นออกมาจากดวงตา
“พี่สาม... ฉันกลัวมาก...”
เสิ่นเจาเหย่รีบดึงเธอเข้ามาปกป้องไว้ในอ้อมแขน พร้อมยกมืออีกข้างขึ้น ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบบนฝ่ามือ เตรียมรวบรวมพลังสายฟ้าอีกครั้งเพื่อสังหารซอมบี้ตัวนั้นให้สิ้นซาก
แต่คาดไม่ถึงว่าจะมีร่างหนึ่งเคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่า
เสิ่นเวย
ซอมบี้นอนอยู่บนพื้น ส่วนเธอซึ่งเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไร้พลังพิเศษ ไม่ได้ฉวยโอกาสหนีเอาตัวรอด กลับชักมีดสั้นจากเอวแล้วพุ่งออกไปดุจเสือชีตาห์!
เพียงพริบตาเดียว เธอก็ประชิดตัวซอมบี้แล้ว
อาศัยจังหวะที่ซอมบี้เพิ่งตกถึงพื้นและยังไม่ทันลุกขึ้น เธอกระโดดขึ้นกลางอากาศ ใช้เข่ากดลงบนอกของมันอย่างแรง ตรึงมันไว้กับพื้น