สีหน้าของเสิ่นซิงซินซีดเผือดลงทันที
“เสิ่นเวย!”
สีหน้าของเสิ่นเจาเหย่พลันมืดครึ้ม กำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่พอนึกได้ว่าตอนนี้พวกเขายังอยู่ระหว่างทำภารกิจ จึงได้แต่ข่มความโกรธเอาไว้ แล้วแค่นหัวเราะ
“ได้ ในเมื่อเธออยากไปตายคนเดียว ฉันก็ไม่ห้าม แต่ขอพูดให้ชัดก่อน ถ้าเธอตกอยู่ในอันตราย พวกเราจะไม่เสียเวลาไปช่วยเธอเด็ดขาด!”
พูดจบ เขาก็คว้าเสิ่นซิงซินแล้วเดินนำเข้าไปในตึกทันที โดยไม่หันกลับมามอง
สถานที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้คือโรงพยาบาลทั่วไปที่ใหญ่ที่สุดในเมืองก่าง
ชาติก่อนเสิ่นเวยเคยมาที่นี่หลายครั้ง จึงพอคุ้นเคยกับผังของโรงพยาบาล
คนอื่น ๆ ต่างรีบขึ้นไปชั้นบนเพื่อค้นหาเครื่องมือแพทย์และยา
มีเพียงเสิ่นเวยที่อาศัยความทรงจำ เดินไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตของโรงพยาบาลที่ชั้นหนึ่ง
โชคของเธอไม่เลว ระหว่างทางเจอซอมบี้ระดับหนึ่งเพียงตัวเดียว และเธอก็จัดการมันอย่างเด็ดขาด
ที่ทำให้เธอดีใจยิ่งกว่าคือ ร้านสะดวกซื้อของโรงพยาบาลแห่งนี้มีขนาดใหญ่ไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น อาจเป็นเพราะคนส่วนใหญ่ที่มาที่โรงพยาบาลต่างมุ่งหาเสบียงทางการแพทย์ สินค้าในร้านจึงยังอยู่ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์
เสิ่นเวยเริ่มลงมือทันที
เธอเก็บน้ำแร่หลายลังเข้าไปในมิติส่วนตัวก่อน แล้วจัดเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบไว้ชั้นล่างสุด
จากนั้นก็เก็บเครื่องดื่มเกลือแร่ไปอีกหลายลัง เพราะในวันสิ้นโลก เครื่องดื่มพวกนี้บางครั้งก็ช่วยเติมพลังได้สะดวกกว่า
ต่อมาเธอก็เริ่มกวาดอาหารจำนวนมาก
อย่างไรที่นี่ก็เป็นซูเปอร์มาร์เก็ตในโรงพยาบาล ถึงจะใหญ่แค่ไหนก็คงไม่มีข้าวสารหรือแป้งสาลี
แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป บิสกิตอัดแท่ง ขนมปัง อาหารกระป๋อง ช็อกโกแลต และอาหารให้พลังงานสูงชนิดอื่น ๆ กลับมีอยู่มากมาย
เสิ่นเวยตรวจวันหมดอายุอย่างรวดเร็ว เลือกของที่เก็บได้นานที่สุดก่อน แล้วกวาดทุกอย่างเข้าไปในมิติส่วนตัวในคราวเดียว จัดเรียงไว้เหนือชั้นน้ำแร่และเครื่องดื่มเกลือแร่