เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ สีหน้าของเสิ่นเวยก็เย็นชาลง
หากเสิ่นซิงซินย้อนกลับมาเกิดใหม่จริง เรื่องนี้ก็พอจะอธิบายได้—
เธออาจจำเรื่องที่หน่วยเก็บเสบียงเผลอนำผลึกดำกลับมาในชาติก่อนได้ และอาจรู้รายละเอียดมากกว่านั้น จึงระบุตัวคนที่กลายเป็นศพดิบได้
แต่ถ้าเสิ่นซิงซินย้อนกลับมาเกิดใหม่จริง ๆ สิ่งที่เธอรู้อาจไม่ได้มีแค่เรื่องผลึกดำเท่านั้น
เธอต้องระวังให้มากขึ้น
เสิ่นเวยครุ่นคิดไปพลาง เคี้ยวขนมปังในมือไปพลาง
เพราะเธอมีมิติเนตรดาวแล้ว การลงโทษครั้งนี้จึงแทบไม่มีความหมายกับเสิ่นเวย
เธอเก็บน้ำกับอาหารไว้ในมิติตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว แม้จะมีไม่มาก แต่ก็พอให้ผ่านสามวันนี้ไปได้
เสิ่นเวยกลืนขนมปังคำสุดท้ายลงไป ทว่าในเวลานั้นเอง—
เสียงหวูดแหลมบาดหูดังขึ้นจากนอกมิติอย่างกะทันหัน
เสิ่นเวยชะงักงัน
หน่วยเก็บเสบียงงั้นหรือ?
เธอออกจากมิติแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองเห็นแสงไฟตรงประตูรั้วไกลออกไปสว่างขึ้นจริง ๆ
ประตูรั้วของเขตปลอดภัยจะเปิดให้หน่วยเก็บเสบียงเท่านั้น ทุกครั้งก่อนหน่วยออกไปหรือกลับมา จะมีการเปิดสัญญาณเตือนล่วงหน้า เพื่อเตือนคนทั่วไปไม่ให้เข้าใกล้
แต่เสียงหวูดตอนออกเดินทางกับตอนกลับมานั้นไม่เหมือนกัน
เสียงหวูดตอนออกเดินทางจะดังนานกว่า และยังเป็นการเตือนทุกคนว่า หากอยากร่วมเก็บเสบียงก็สามารถสมัครใจไปรายงานตัวที่ประตูรั้วได้
และตอนนี้ เสียงหวูดที่ดังอยู่ก็คือสัญญาณออกเดินทาง
หน่วยเก็บเสบียงกำลังจะออกไปอีกแล้วหรือ?
ความคิดของเสิ่นเวยพลิกวูบ เธอหยิบกิ๊บติดผมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วเล็งไปที่กลอนหน้าต่าง
……
ในเวลาเดียวกัน บริเวณประตูรั้วของเขตปลอดภัย
เสิ่นจี้ไป๋มองเสิ่นเจาเหย่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย “แน่ใจนะว่านายจะนำทีมคนเดียวได้?”